de laatste daagjes

Was vanmorgen Karolien en Lieven hun China-blog aan het lezen toen ik opeens dacht aan mijn eigen blog… Mhmm hoe zou het daar mee gesteld zijn??
Oejoej oejoejoej heb gewoon nog niks over Laos geschreven..

Ok, dus lang lang geleden kwamen twee brommertjes toe in Laos. De grensventjes in Vietnam wouden enkel 30dollar om ons door te laten en in Laos hadden ze maar 10dollar nodig. Ahaa is Laos dan echt zo goedkoop als ze zeggen???

Paar daagjes later beseften we dat dat dus niet zo is. Laos is zelfs duurder dan Vietnam! Ben er nog altijd niet aan uit hoe dat komt. Maar andere zaken die ons waren verteld over Laos waren ook niet waar. (Waar zitten die leugenaars!) De banen waren een droom, het land is prachtig, de mensen zijn lieverds, … Geen slecht woord over Laos!
En dan kom je toe in Luang Prabang, waar je gewoon niet meer weg wilt. We hebben ons daar dan ook voor tien daagjes gesetteld. Al was het maar voor het eten… Jaja bereid je maar alweer voor voor een weerzien met een goedgevulde Sarah. :)

En toen was het tijd om de laatste 200km te rijden naar Vang Vieng, het party-oord van Laos. De dag dat we gingen vertrekken was het echter aan het stortregenen zodat we ons vertrek moesten uitstellen. Andrew was Luang Prabang redelijk beu, maar ik vond het niet echt meer de moeite om nog te vertrekken omdat mijn vertrek toch naderde. En ik liep de laatste dagen zo triestig door het idee dat we binnenkort afscheid moeten nemen dat ik dacht dat we het mss beter achter de rug konden hebben.
Na veel tranen en lieve woordjes liet het ene brommetje het andere dus achter.. Het verlaten brommertje had echter zoveel verdriet dat ze een uur later een busticket is gaan kopen naar Vang Vieng.

En voila hier zijn we terug samen in Vang Vieng, omringd door nen helen hoop zatte twintig-jarigen. Ochja niet dat ze niet voor amusement zorgen ze.

En Andrew heeft juist impulsief beslist dat hij den 21sten ook naar huis vertrekt! Niet dat dat echt een supergroot verschil maakt, maar toch. Kmoet dan thuis allensins geen party-foto's van hem bekijken.

Plus tfeit dat ik mij trug toppie voel! Dus het einde van mijn tripje komt helemaal in orde!

Tot binnenkort!

Roadtripping!

Om het in de woorden van Nele Ackerman te zeggen: Shittiepittie wat een weekje!

Even een testritje in Hanoi (nieuw brommertje heeft versnellingen dus moest dat wel even gewoon worden), een map kopen en even lonely planet lezen (we zijn beiden van het type 'hoe minder voorbereiding hoe beter de rit') en we waren weg!

Van Hanoi richting Sapa, een slordige 750 kilometer.

Wel, Hanoi uitgeraken was al een avontuur op zich. Mannekes toch, wat was me dat. Echt hele straten vol maar vol brommers. En iedereen rijdt volgens een bepaalde hierarchie. Bussen en vrachtwagens kijken naar niemand want zij zijn het sterkst, dan komen de auto's en als laatste natuurlijk de brommers. Maar uiteindelijk kijkt niemand naar elkaar ze. Heb denk ik na een hele week nog niemand achtuit zien kijken( what about de dode hoek????). Iedereen doet maar wat, en de rest moet maar zien dat ze hen ontwijken. Zelfde met de straat oversteken. Niemand wacht tot de kust veilig is, je steekt gewoon over en het verkeer rijdt rond je. Een systeem zoals een ander, maar je moet het wel even gewoon worden.
Hehe en dan te denken dat ik na vijf jaar nog steeds mijn rijbewijs niet heb. Wel ik ben er zeker van mocht meneertje de examinator zien hoe ik hier zo koelbloedig omga met het verkeer dat ik mijn papiertje met een strik errond krijg :)

De eerste twee dagen waren perfect. Zalig weer, fantastische banen en uitzicht, en hotels of stilthouses te vinden savonds. Dag drie was ietske minder.. Ze zijn zo een beetje overal in de bergen de banen aan het vernieuwen. Dat is natuurlijk fantastisch nieuws voor de backpackers volgend jaar maar ietske minder voor ons. Heb soms toch wel een beetje met enorme eitjes in mijn broek gezeten ze. Dan is de baan totaal afgesloten en moet je via een (stijl) bospad naar beneden, of moet je door hopen zand rijden. Dat allemaal natuurlijk terwijl er een bergklif naar je loert twee meter verder. Allemaal goed en wel, maar ik heb toch wel enorm veel hoogtevrees. Zag mezelf constant over die klif vliegen. Zulke dingen vertraagt je natuurlijk een beetje (moest natuurlijk elke keer opnieuw op adem komen;-)) waardoor we niet voor den donker in de stad waren. Uiteindelijk bij locals beland die ons natuurlijk hilarisch vonden.

Volgende dag dan even serieus verkeerd gereden, dankzij onze supermap. Echt een grappig ding, en aan de locals hebben we soms ook niet echt veel. Dan zijn we volgens sommigen bijna aan onze bestemming, om dan vervolgens in het volgende dorpje te horen dan we helemaal de verkeerde kant uitgaan. Sommigen van deze mensjes hebben natuurlijk nog nooit hun dorp verlaten, dus kunnen we niet echt verwachten dat ze ons vlekkeloos de weg kunnen tonen.
Gelukkig weet iedereen wel Sapa zijn, waardoor onze laatste dag zalig was. Een baanconstuctietje links en rechts maar over het algemeen een fantastisch parcour. De laatste twintig kilometer waren wel ijskoud doordat Sapa zo hoog in de bergen ligt, maar toen waren we er eindelijk!!!!! Ochh dat was een zalig moment, want na al die kilometertjes waren we wel beetje moetjes :)

Sapa is een heel gezeliig stadje met veel gezellige restaurantjes, barretjes en marktjes. Maar het is hier ijskoud en het regent veel. Maar aangezien we onze batterij toch opnieuw moeten opladen is het geen probleem om een paar dagen binnen te vertoeven. Filmpjes kijken, internetten en véél eten!! Zo zalig om na een week terug een menukaart te zien, en niet meer met handen en voeten moeten uitleggen wat we willen eten. Kmoet wel zeggen dat ik op sommige momenten vande week zoooo honger had dat het me helemaal niet kon schelen wat we voorgeschoteld kregen.

Overmorgen rijden we verder naar Laos, op naar een volgend avontuur. We heben gelezen dat het niet gemakkelijk is om motorcycles over de grens te krijgen, maar jah we gaan er van uit dat we hier met wat (omkoop)geld ver kunnen komen.

Tambiet!!!

Feestje!

Eventjes een tegemoetkoming, aangezien ik weet dat sommigen het liever in het nederlands hebben :-) En het is alweer een tijdje geleden dat ik nederlands geklapt heb, dus mis het al wel weer een beetje.

Een tijdje geleden gingen we dus richting Cat ba island. Op de weg passeerden we Halong Bay, één van de grootste toeristische trekpleisters van Vietnam. Het was echt alles wat je ervan verwacht en méér! Zo mooi als de prentjes in de toeristsche boekjes is het niet (allemaal gephotoshopt natuurlijk) maar het was één van de leukste en mooiste dagen tot nu toe.
De hoeveelheid alcohol die er die dag is doorgegaan kan daar natuurlijk mee te maken hebben. Ja.. we hebben er een beetje een partyboot van gemaakt. Beneden allemaal oudjes op bankjes, en boven de backpackers die een feestje bouwen. Moet wel toegeven dat ik op een bepaald moment enorm aan het socializen was met de oudjes beneden. Maar vraag me niet wat ik aan het verkondigen was... :)

Mjahh eilanden zijn er natuurlijk om er het varken uit te hangen. Je ziet het eigelijk overal gebeuren. De thaise eilanden vond ik minder omdat ik er toen nog niet echt aan toe was, in Perhentian island in Maleisie vond ik niet echt tof gezelschap, .. Maar deze keer waren alle ingrediënten aanwezig om er een goed feestweekje van te maken.

Foto's aka bewijsmateriaal heb ik spijtig genoeg niet, voor de simpele reden dat ik mezelf ken als ik iets op heb (waar is mijn camera??????). één nieuwe camera kopen tijdens deze reis is wel voldoende.
Btw mijn all-inclusive reisverzekering wil mijn gestolen camera niet vergoeden omdat er geen fysisch geweld aan te pas kwam. Dus mochten ze me even aangerand hebben tijdens het stelen zou ik wel een vergoeding krijgen... zever in pakskes dus.

Hanoooooi!

All better now!

The weather in Hoi An was still crappy, but it is a very beautiful cozy town. Their are more then 200 tailors. So you can get the most amazing clothes, which makes it very hard for backpackers. I allready bought some stuff in Siem Reap, so I couldnt go crazy. i ended up just making one fitted new years'eve dress. Bought some sandals too. They broke down after an hour and my boots lasted the whole three days... (i guess it was the rain...)
I bumped into Andrew again, an aussie I met in Phnom Phen. Him and two friends are driving trough Vietnam with their motorcycles. We all got along very good, so they invited me to join them. We didnt get that far, because of the weather. We were kinda stranded in Da Nang because it just wouldnt stop raining. Eventually we decided to put the motorcycles in the bus to Hanoi.

So that is where i am now. Hanoi, very big, noisy, polluded, ... Normally not my cup of tea, but it has its charms. (That is only when im ok though, its a terrible place to be tired or hungover:-)) The streets are full of motorbikes, but its charming in his own way, and their is a big lake in the middle of town if u are looking for some peace and quiet.
Tomorow we are going to Halong Bay, which is supposed to be very nice. Cant wait to see some nature again. i've been in cities for too long. After that Andrew and me are driving our motorbikes (im buying Famke's, and i'll sell it afterwurths) to Sapa.
So yeah, good times here!

Vietnam

First impressions are so important! I remember my arrival in Cambodja was amazing, and so was the month I spent there.
I do hope my arrival in Vietnam doesn’t represent the whole trip.. I arrived in Ho Chi Mhin two days ago. It took me the whole five seconds to decide I didn’t want to stay there(very busy big city).
So after a 12-hour bus I took another 9-hour bus to arrive in Nha Trang yesterday morning, to realise it was pouring down here. Ahhh ok apparently raining season here means RAINING season. So far I just had some heavy rains during the night, so that was fine. But here its just the whole day, and everyone looks kinda depressed. So tonight I’m taking the bus to Hoi An. Apparently the weather is the same there, but it will get better once I’m the North.
So tomorrow I will have been in Vietnam for three days, and ill have already crossed halve of the country, looking for a nice city and good weather conditions.
I think I’m just getting very spoiled. After Phnom Phen and Siem Reap I’m not settling down for less. I know what I’m looking for. And if it is not that, ill just move on. I know I should give it some more time sometimes. But by know I’ve seen a couple of cities and I just trust my instinct, which is not the same as a first impression.

Saying goodbye

Siem Reap was amazing. I didn’t really experience the travel vibe there, but it was surtenly nice to stick around somewhere for three weeks. Getting a decent room (good price when you stay a bit longer), unpack, knowing where to go if you want to have good food, relax, swim, … The Cambodian people are very nice, but even more if they find out that you are volunteering, and not just another tourist.It was also good to have some structure again. In the beginning I went to the orphanage around two am, and then at night I presented the dance show or went to give out flyers with the children. After a couple of days I realised that it would be better if I went in the morning because their was only one volunteer at that time and she wasn’t doing that much.
So presenting the show was actually a lot of fun. I do have some stage fright, so I didn’t want to do it in the beginning. But then I thought it would be a good practice and Kim (the organiser) really needed help because his English is not that good and the guests didn’t understand him. So I had to welcome the guests, talk a bit about cofco, give information about the dances, and thank the guests in the end.
It was good that it was showtime again during my last night at the orphanage. It gave us some distraction, and it was actually my best presentation so far. I felt really at ease. In the middle ‘mom’ suddenly got on stage with a certificate for me. That was really nice, but it meant I had to speech on the spot… That made me very nervous, because I never go on stage unprepared.. But I guess what I had to say came directly from the hart, so it was fine. Afterwards the emotions gave me a complete black out when I had to give information about the apsara dance. Luckily the guests that night were very nice and all the children started to sheer ‘sarah sarah sarah’. So the words came back after a while :-)

Then it was time to say goodbye… I expected I would cry, but I was so busy comforting 30children that I didn’t. 30 children, boys and girls, ages between 4 and 17, were crying. Kinda means I did a good job, but that doesn’t made it easier. So off course I promised I’ll come back. What else can you say? And you never know, I might do.
So as you know Nele and me still had 1000euro left from our barbecue, I used my share for the following things:
-150euro Mama Siska, Sulawesi, to rebuild her guesthouse that burned down.
-130euro COFCO transport + Buffet dinner for all the children, mom and volunteers
-20euro COFCO Transport and guide Silk museum
-156euro COFCO Matrasses, Blankets and mosquitonets for all the children
-5euro COFCO Earrings for all the girls (they wear these big heavy earrings for the show, but they didn’t have normal earrings. So they were putting these pieces of toothpick in their ears to make sure they didn’t close…)
-20euro COFCO Pizza meal for Happyman and Susy
-5*5euro boxes of baby milk, several cheap meals for street children, dollar here, dollar there, ….

And I know you better spend you’re money for projects instead of giving it to people on the street, but like I said before that is easier said then done. Just believe me If I say my entire budget is spended :-)

Ons landje

Backpackers: Van waar ben je?
Ik: Van België
Backpackers:
-België? Oe ik dacht dat er geen België meer bestond??
-Ahjaa België, het land zonder regering!
En den beste van al: België, aja het land waar er momenteel een burgeroorlog heerst..

Als ik aan het reizen ben, ben ik meestal nogal nationalistisch. (in de bedoeling dan van vaderlandsliefde he) Niet dat ik mijn landje mis, maar het is soms wel eens leuk om een andere Belg tegen te komen (gebeurde tot nu toe al 1keer) of te zien dat er hier in Siem Reap Belgium wafles verkocht worden.
Nu begint dat gevoel toch ietswat te kelderen ze. Probeer onze politieke situatie een beetje te volgen, en jah tis
gewoon te belachelijk voor woorden he.

Ochja, als een het een troost mag wezen, onze zuiderburen zijn ook niet zo goed bezig he..

COFCO

Considering my former volunteer experiences weren't that succesfull, i was a bit scared for this one. But i think its just a matter of finding the right organisation, because I just love it this time. The kids are amazing, the principal although she doesnt speak a world of english is very nice and i really feel like i am making a difference.

So they are three volunteers teaching at the moment. One in the morning, one in the afternoon and i'm supposed to come in the evening. So i normally arrive around two-three oclock, and by then they allready went to school and are in the middle of a lesson of another volunteer. So i try to make my lessons a bit more fun. Playing games, singing songs and offcourse teaching them a bit jazzdance. I always knew it must be a good feeling teaching kids stuff, but now i know for sure. The smile you get when a kid finally gets something..

There are 30 kids, so its a bit tricky sometimes to give them all the attention they need. But so far ive been doing good i think. Cambodian names are a bit like chinese. I figured ill never be able to learn them all, so they all have nicknames now. We have Rudy, Sabrina, Jenna, Nicole, ... And everytime you go its "when you coming back, what time???" So im allready dreading the day ill have to say im leaving.. My cambodian visa expires the 30th of octobre so ill probably stay untill then.
And they are so generous! The principal amost forces me to drink coke (even if i dont drink coke) and the children suddenly dont like me anymore if u dont eat their food. The cook is even making vegetarian food for me. Can you imagine how difficult it is, to eat food in an orphanage? But they just dont take no for an answer... And everyone that visits the orphanage gets the same treatment, even though they dont want it for the same reason i dont want it. But that is accually a very good marketing strategy. No tourist will leave without giving something considering they received food and drinks. And most of the time they will give more than just the price for a coke and some food.

So far i want flyering with the kids twice. I just can't believe how much people ignore them. And i know there are a lot of street children around begging, but since i have been here, i have never ignored a child. I understand though some people do because they just dont want to realise want is happening around them considering the fact they are on a 'holiday'. But 'my' kids are orphans and are just giving out flyers. How hard is it to accept one? They are not taking ur hand and dragging you to a supermarkt to buy them milk! (happened to me several times..) No these kids just want to give the tourists a flyer and invite them to their danceshow. So even if the tourists are not interested in dancing, it is not that difficult to be polite.. Some people even ignore me, or give me a funny look when i try to explane them. Tonight another volunteer joined us, and is was happy to see it bugged him aswell. Im wondering who of us is gonna exploid first. I would love to give my honest opinion to some of the tourists. Because it is just one of the worst feelings ever, to be ignored.

So now i thaught them to say "hello, my name is.... Please read my flyer, tomorow i dance" because we had to make the tourists realise they were not only asking for money, they were inviting them for a show! When i arrived yesterday, the principal (and her translator offcourse) told me a lot of people allready called here about the show, and by the time the show started the orphanage was packed. I expect that didnt happen that often because the kids thanked me the whole night for my help and the principal started to cry by the look of all the people visiting her orphanage. So yeah that was a good feeling. :) However that maybe where twenty-five of the two hunderd people we spoke too. The rest ignored us.. So we still have a lot of work to do.

Byebye pink camera..

Waking up and realising your bag is missing... Well the first thing I do than is just shower, because offcourse the bag is around, I just cant find it! If there is one thing my mom taught me, it is I'm horrible in finding stuff. Mhmm but after my shower it is still gone. I keep on looking because before I tell someone, I have to be pretty sure it is gone, otherwise it would be quite embarrassing.

I didnt really panic about the bag, but the idea that somebody had to get into my room to get it while I was sleeping... And why didnt they take my laptop? (thank god!)

Well after I told the manager, I found out why. They got it from the window. I dont know how, but they managed to get it out through a really small hole with a large stick. They had to open the musquito net aswell, and afterwurths close it again..

And to think of it. Somebody opened my mosquitonet before aswell. I remember closing them before I went to sleep and thinking "stupids cleaners, who opens mosquitonets?" Now i realise it wasnt them. But when did it happen then? Did the thieves opened them before to make it easier later on. Did they allready stole my bag while i was still awake? And then there is also the possibility of someone of the staff actually coming into my room but making it seem like it happened through the window to make it look like it was someone from outside.

But i was lucky actually! It was the good type of thieve. He left what he couldnt use. So thats my wallet with my creditcard and my pass for Angkor Wat, little bits like deodorant and mosquito repellant, and the bag itself. They took 50dollars out of my wallet and my camera. Which is not nice, but i could have been wurse. Luckily i put my pictures on my laptop the day before.

I've been speaking with some germans, and they both tell me that the owner should give me some money for it considering the fact that his website says 24hours security (wich means someone allways sleeps on the sofa-most if the time drunk) and it happened in the room in his guesthouse.

But u all know im not the type to go making threats to him.. and forse him to pay for it or else.. Nelsie and me did it before in Peru, but that was because they were messing with us, and it was more a case of principle. In this case the owner feels really bad about it. They have been really nice all morning, giving me one coffee after another. Now someone just told me i can move to another room upstairs so i feel more safe. I probably would get money from the owner for reasons i wont explain now because its too complicated, but im not gonna.

And what is up with the 7 wonders of the world anyway? I couldn't take pictures of Machu Picchu because my camera didn't work anymore, so i bought the pink one there. And now i am not able to take pictures of Angkor Wat tomorow because it got stolen.. So dad you can take the pictures if we go see Petra in Jordania, i'm not taking mine! :-)

Party like a rockstar..... and then crash at 12..

Wasn't partying a lot in the beginning.. It looks like i'm catching up. It al depends a bit where you are I suppose. Phnom Phen and Siem Reap have quite the party neighbourhoods. Both of them have an "Overpoort".

Now I am in Siem Reap in a really good guesthouse. Prettiest room ever for 4,2euro. However it is not the best place to meet people. It is a bit out of the centre and there are only chinese people. Considering most of the time you meet people in the guesthouse, i thougt it wasn't gonna be easy here.

But no worries though. An hour later I was sitting with three guys in a mexican restaurant. They kinda just picked me of the street :) It was 11oclock in the morning and they allready had 2margerita's and five beers... Getting rid of there hangover of the night before I suppose. I don't think I've ever seen people drink like this.

At night we joined the rest of their group for dinner, and by the time we finished our food the whole table (10people) was singing. And not just singing a song, like really one song after another. People where really staring at us and I felt quite akward to be honest.. I suppose working in a restaurant makes you that way. So I kindly suggested we would move the a more appropriate place to sing-a-long. In the end it was a really good night, we had a lot of fun. Offcourse by the time I was getting the hang of it, one girl allready threw up and the others were falling asleep. So at twelve we called it a night. :)

Groups like this are a lot of fun to hang out with for a night and have a party with. But that is it! :)

THE Asian joke

Local: "Where you from?"

Me: I'm from Belgium.

Local: Noooooooooooooo, you're from your momma! Hahahahahahahahaha

I have heard this joke in all the countries I have been, and they all think it is hilarious! :-)

"Can i follow you?"

From the moment you walk in a store, you have someone following you. They dont ask if they can help you, they just stand next to you and watch every single move you make. In the beginning it really got on my nerves. Now i just try to tell them im just looking and if they would please go back to what they were doing.

It is a bit frustrated sometimes, because I honestly think they would sell more if they would change a bit of their selling technics.

For example everywhere in Angkor Wat there are children selling stuff. And they are good! One of them could count untill ten in five different languages. Ow u are from Belgium, capital Brussel, één twee drie vier... For a child of 8 her english was perfect. And she was original. Ok lady we play OXO, if i win you buy! I said no because affcourse she was gonna win, she probably does that every single day. In the end she won one game, i won a game. (its just a matter of who starts the game).

So its just a real basic marketing principle. Just be orginial. In the end not a lot of people will just leave the girl with nothing. I had some healthy cookies before to give to them, but i run out, so thought of giving her my labello.. But then again?? So gave her a dollar in the end.

I know in Phnom Phen we shouldnt give the children money in order to change the system, but the kids at Angkor Wat do go to school halve days. (at least that is what they told me).

Same happened with a kid selling paintings. And by now i have art enough to decorate my entire house later! But i was just godsmacked by him. He was just so enthusiastic, telling me all about these paintings. He would make a really good salesman.

And offcourse, like Joke allready pointed out on facebook, I am an easy victime... At home we see poor children too, but not all the time. Here they are everywhere. And it does break your heart every single time you have to say no.

The Khmer Rouge

As you can see on my pictures i've visited The Killing Fields and Tuol Sleng museum. The Killing Fields is a site south of Phnom Phen where large numbers of people were killed and buried by the Khmer Rouge.

The Tuol Sleng Museum was a former high school which was used as the notorious Security Prison 21 (S-21) by the Khmer Rouge.

For the ones who are interested, I wrote a little summary of the horror Khmer Rouge brought to Cambodja.

The Khmer Rouge was the name given to the followers of the communist party of Kampucha, who were the ruling party in Cambodja from 1975 to 1979, led by Pol Pot and 4 other generals.

So communism, everyone had to be the same and have the same. So they made all the people of the city move to the country side. They wanted a agricultural reformation. The real farmers were the models of there perfect society. They were pure and were not badly influenced by the capitalism. As a result they had more power and were threated better than the city people. So communism?

In their new society there was only room for the perfect uninfluenced people. Khmer Rouge cadres would look for any excuse to kill new people. If you spoke French, you would die. If you were educated, you would die. If you wore glasses, you would die. And just killing them wasn't enough. They were first brutely tortured in the Security Prison 21.

The organisation wanted absolute self-sufficiency. The people only ate what they grew on the land. There wasn't any medicin unless the one's they made themself. So many people died of fever or hunger. Even if there was enough food, the Khmer Rouge used a lot of it to trade with China for weapens.

They didnt believe in family relationships, because they thought parents take advantage of their children. Children were brought to work camps and molded into fanatical communists. Young children were also seen as being pure. From an early age children were propagandized and brainwashed - even their parents might become their worst enemies.

And then to believe the people in Phnom Phen cheered at the Khmer Rouge soldiers the first time they drove into town, because they believed it was the end of the war. They had no idea the wurst part still had to begin.

By the time the Vietnamees conquered the Khmer Rouge, they had allready killed two million people, which is 1/4 of the population.

And even then the horror didnt stop for the Cambodians. Parents went to look for their children, and ignored the land, which had even more famine as a result. The Vietnamese were seen as the good ones, but there are stories about cambodian girls being raped by them, ... and so on and so on.

I always thought that Auswitch was the wurst place i ever visited. I did not see this coming. Visiting the Tuol Sleng museum was really confronting. Going in those rooms where they tortured all those people.. They have rooms full of pictures of the prisoners. I have never seen so much fear in people's eyes.

And it is just 30-40 years ago so every single cambodian can tell you horror stories about his family.

If you see Phnom Phen now you would never guess his past. But in the bus to Siem Reap you pass the country side, the little villages, the huts, ... That really grabs you by the throat.

The whiter, the better

You know commercials always use beautifull people, so other people think that if they buy a product or follow a certain ideology, they too will be beautifull, happy and succesfull. Well so far i have only seen white people in the south-east asian commercials. Asians just love whiteness. The whiter your skin the better you are.

It really show that we always want something we are not. Getting tanned on a vacation is considered to be a priority in the west (offcourse not to everyone) while here everyone strives to be white. Every skin product has whitening in it and everyone stays out of the sun. In the supermarket you have the tanning lotions for the tourists next to the whitening products for the locals.

It is not an issue of racism though, they just dont want to be perceived as poor. Just like in our earlier days dark skin was associated with people who worked in the fields. The upper class stayed indoors and in the shade.

So its more a matter of what they prefer. For example there are no race riots, KKK or national parties. To them it’s not about race or ethnicity, it is about class.

Although while they prefer white skinned, they don’t look at a dark skinned person and think "they are less of a person."

And they do laugh and joke about it. Something hard to imagine for us, considering that is not done in the west. I read the follow sentences in an article, and it does make you think.

"Yet the more anti-discrimination laws we(we as in the West) pass, the more politically correct we get, the more uncomfortable with race we become. The more we try to make race a non-issue the more of an issue it becomes. Maybe we should take a cue from Asia. Maybe if we want to become a post racial world we need to stop worrying about race. When you stop making something an issue, it suddenly stops being one. "

Bargaining

Its a bit complicated sometimes. At one hand I dont want them to think im stupid not to bargain and just give them there asking price, but at the other hand i dont want to affend them. In surten situations i do give the asking price because its just so cheap. Do you really want to bargain if u see the person making the bracelet them self and the price is not even a euro? Is it worth it then to try to get it for 50 cent?

For the more expensive things like rooms or tuktuks i'll try to get it down to the normal price. But for souvenirs i often give more than i should. Because it think it is a way of supporting their economy and in general it is cheap. So i rather pay to much than to affend them by barganing to a price that their not comfortable with.

For example. Their are a lot of people here on the street that sell books about Cambodja. Considering most of the books are about life in Cambodja during Khmer Rouge, they are quit popular. Most of the travellers want to read about it during there trip. The problem is that a lot of children are selling these books. So we have been adviced not to buy from children, because it is modern slavery and labor child abuse. If we would stop buying from them, the system would stop.

Today i was having lunch, and a lot of children past by. It was difficult to ignore them, surtenly because i wanted to buy one. A women at the table next to me, started to bargening with a child. She wanted to pay 6dollar for two books, and not more. The child refused, but you could see it wanted to sell. So the child kept on trying to convince the women. But the women stayed put, 6 and not more. In the end the child agreed, but it wasnt happy about it.

I think whe should be glad there's room for discussion. And in the end the aim is not to get the lowest prices possible, but one that's acceptable for both parties.

A few minutes later a amputee(so an adult) passed by with books. Buying from them may encourage others to become more self-sufficient so i had a look. I bargained but in the end i paid 10dollars for one book and one little cambodian dictionary. I was happy, i wasnt ripped of, but even more importanted he was happy.

I know this sounds a bit cheesy. But i dunno, i just dont understand how people can bargain for the lowest price possible, when we have everything and they have nothing.

Loving it...

Phnom Phen, Cambodja.. Waw!!!! Its seriously in the running of becoming my favorit capital!

Btw i hope u dont mind, but im skipping to english again, for several reasons. Its good to practice my english writhing, travellers i meet here can read it aswell and going from english to dutch is quite difficult sometimes.

Lets start at the beginning. So flew to Kuala Lumpur, spent the night at the airport and then flew to Phnom Phen in the morning. It was quite fun actually at the airport. I had eight hours to fill, and its funny how u manage without going crasy. Was even able to sleep for two hours, just on the ground. I'm happy to see that im getting the hang of it, just sleeping where ever i can, considering i used to be a very difficult sleeper.

Arriving in Phnom Phen, i was offcourse really tired, and i was happy to see that everything went very smoothly. Getting a visa, getting a tuktuk to then discover that Phnom Phen was surtenly not what i was expecting. For a country that is so poor, it has hell of a capital! I was feeling really happy in my tuktuk actually this morning.

Its modern, beautifull and it has the allure of a capital but its totaly not that busy. There is a lot of traffic of course, but its not like the other big cities. For example you dont here any beeps, where in other capitals there is a lot of noice pollution.

The people are just lovely. There friendly, but they leave you alone. They do ask if you want a taxi, tuktuk, .. al the time. But it is less agressive. I've been here now a day, and no local has invited them to my table yet, which is a good thing:-)
Offcourse i have to take in consideration, that it is a capital, and these things dont happen that much in capitals. Its more a rural thing. But anyway it is a nice change.

AND!!!!!!!!!!!! There is wine here!!! Ahhhhh I now this sounds a bit alcoholic, but after two monts its a real treat! So went to the supermarket to discover they also sell normal bread and cheese. So thats my dinner for tonight! It is more expensive than to eat in a restaurant. But considering ive been eating two warm meals a day for the last two months, its really nice to have a sandwich again. So Nelsie, i'm having a tapijt-picknick again ;-)

Off to Cambodja!

Morgen begint de reis naar Cambodja! Ben er helemaal klaar voor. Heb de laatste daagjes vooral geluierd, nagedacht, gelezen en geschreven. Heb me eindelijk ook door het geschiedenisdeel van lonely planet geworsteld, en het wordt me beetje bij beetje duidelijker. Heb het bewust niet in het begin gelezen, want toen was het allemaal een beetje chinees eerlijk gezegd. Nu dat ik hier al twee maandjes vertoef begin ik het beter te begrijpen.

Vooral Cambodja heeft een bewogen geschiedenis. Het was oorspronkelijk het centrum van het grote Khmer-rijk. Nadien werd het gekoloniseerd door de Fransen. Toen ze eindelijk verlost waren van hen, werden ze betrokken bij de Vietnamoorlog om uiteindelijk te eindigen met één van de ergste schrikbewinden uit de geschiedenis. De Khmer Rouge heeft ongeveer een 25% van de bevolking vermoord.

Aangezien deze gruwelijkheden nog niet zo lang geleden gebeurd zijn (1975-1979), verwacht ik een bevolking aan te treffen die nog steeds lijdt onder de voorbije gebeurtenissen.

"The country is crippled by a short-term outlook that encourages people to live for today rather then thinking about tomorow, because a short while ago there was no tomorrow..."

Bira, het stadje dat mijn opinie over Sulawesi gered heeft.

Een paar daagjes geleden stond ik s'ochtends dus weer op de luchthaven om opnieuw te horen dat Air Asia pas open ging om 15u, twee uurtjes voor zijn vlucht. Aangezien ik de kans klein inschatte dat ik mijn vlucht kon veranderen naar de vlucht van die dag, heb ik mijn plannen maar gewijzigd.
Even een "kopi"tje" drinken en efkes nadenken. En dan jah soms komt het gewoon uit de lucht gevallen he. Soms krijg je het zomaar in je schoot geworpen. Zat ik daar met de handen in het haar te wroeten waar ik in hemelsnaam naartoe kon gaan, toen een Indonesisch engeltje kwam aangevlogen. "Why u not go to Bira?! Very nice, beach, snorkel, dive, ... Not far!" Ik had nog nooit van Bira gehoord, aangezien er niks van in mijn Lonely Planet staat. Maar zogezegd, zogedaan, hup naar Bira! Zes uurtjes met 12man in een 8personen-minivan, (die chauffeurs hier zijn toch kraks zenne) en ik was in een klein paradijsje. Waarom Lonely Planet Bira niet vernoemt, mij een raadsel hoor! Een prachtig verlaten strand en twee straatjes met enkele guesthouses en winkeltjes. Twee oudere koppels, drie jonge franse advocaten en ik, dat was de toeristische bevolking van Bira. Maar het was allensins leuk om terug even reisverhalen uit te wisselen!

fjfjfj

Zen!

Ok.. adem diep in en uit.. Net zoals je broertje geleerd hebt in Egypte. Zen!! :-) Ohjaa had wel gedacht ze dat het niet allemaal even vlotjes zou verlopen. Na busritje van 12u om zes uur s'ochtends toekomen in Makassar. Beseffen dat de chauffeur voorbij de luchthaven is gereden ookal had ik het gisteren twee keer gezegd dat dat mijn stop was. Taxi terug moeten nemen. Air-Asiakantoor is nog dicht... Ok even vragen "ahh i think ten oclock". Ok nog maar even vragen "ohh i think nine oclock..". Ok om half negen gaan dan de algemene inlichtingen open, "Ahh Air Asia?? No its not open today because they are not flying today, U have to come back tomorow". (btw tot nu toe altijd sterk geweest, maar toen liet ik toch wel een klein traantje ze, maar was zééééker van vermoeidheid hoor!)

Dus nu moet ik gewoon hopen en duimen en wat nog allemaal, dat ik morgenvroeg naar de luchthaven ga, en dat ze terplekke mijn vlucht veranderen naar dezelfde dag s'avonds.. Mjah heb mij dus al ingesteld op nog een dag in deze godvergeten stad. Dacht ja als ik hier dan toch moet blijven, dan neem ik wel een beter hotel ze. Spijtig genoeg is er in de buurt van de luchthaven niks deftigs.. Pfff zit dus weer in een hotel waar ze geen woord engels spreken, en me bij elke vraag uitlachen..

Even tijd dus voor een grappige noot!!! Door gebrek aan beter was ik gisteren begonnen in een helpgids voor mannen (ben nog steeds bezig met "Discover your destiny with the monk who sold his ferrari, maar aangezien dat zware kost is heb ik af en toe nood aan iets luchtigers), waar ik de volgende grapjes vond:

Waarom hebben alle ruimtevluchten een vrouwelijke astronaut aan boord?
Dan is er tenminste iemand die om instructies vraagt als ze in de ruimte verdwaald zijn.

Wat is het verschil tussen een man en ET?
ET belde in elk geval nog naar huis.

Wat is voor een man een zeven-gangenmenu?
Een broodje hamburger en een six-pack.

;-)

Mama Siska

Dus daar ging ik. Met een kleine rugzak, op weg naar de bergen in het noorden van Tana Toraja, op zoek naar betere oorden. TERMINAL BOLU!!! Jaja de tuktukdriver had een wazige blik in zijn ogen, maar ik denk dat hij het wel begreep. Ok volgende uitdaging. BATUTUMONGA!!!! Huh? BATUTUMONGA!! Huhhh???? BATUTUMONGA!!!! aaaaaaaaaaaaaah Batutumonga. Ja wat zei ik??? Hoe dan ook, Na twee uurtjes wachten in de auto tot hij vol was vertrok hij dan eindelijk naar Batutumonga.

Iedereen had me een hotelnaam aanbevolen, maar toen ik daar toekwam was het toch niet echt dat. Groot, onpersoonlijk, onvriendelijk en een ienieminiekamertje. Ik bedankte en liep verder. Een kilometertje of twee verder botste ik op een bord "mama Siska, food and drinks". Jah even checken. En man was dat een goede beslissing!

Mama Siska bleek de liefste en vriendelijkste persoon te zijn die ik tijdens mijn reisje al heb tegengekomen. Een onthaal zoals bij haar kom je nergens tegen. "Ohh im so happy u are here! U want a drink? Ur a very strong girl! Travelling al by urself at your 17!!" Ja, puistjes zijn niet al da, maar het geeft je wel eeuwige jeugd! :-)

En excuseer mij als ik nu even een reclamebureau lijk, maar je kan enkel maar over mama Siska praten in superlatieven. Ze behandelde me als een dochter, ze kookte het lekkerste vegetarische eten ooit, ze was eigelijk best wel interessant voor haar 60jaar, ... Ik heb er echt een super tijd gehad. Samen koken, uitleg krijgen over haar biologisch eten uit haar tuin, en dan samen in haar keukenbungalow op de grond liggen omdat we teveel hadden gegeten.. Zo zagen onze avonden eruit.

Spijtig dat er niet meer volk was daar in het noorden, dan zou ik er wel langer kunnen blijven. Maar na een tijdje wordt het wel een beetje eenzaam. Just mama Siska and me.

Ook spijtig dat erge dingen altijd goede mensen overkomen. Vier jaar geleden is haar guesthouse afgebrand. (btw ik sliep in haar huis). Ze blijft echter enthousiast en positief. Ze is druk bezig met alles opnieuw te bouwen. Het duurt echter een hele tijd want het geld komt maar mondjesmaatjes binnen. Aangezien Nele en ik elk nog 500euro te verdelen hebben van ons Zuid-Amerikaans budget, heb ik besloten om Mama Siska 100euro te geven. Als iemand het verdient, is zij het wel.

Zoals ik al eerder heb vermeld zijn de ceremonies big thing in Tana Toraja. Als vegetariër had ik nu niet echt behoefte om te zien hoe ze dieren slachten dus had Mama Siska ervoor gezorgd dat ik meekon naar een trouw.

Eerlijk gezegd had ik er niet zoveel zin in, maar voor ik het wist zat ik om 8u smorgens in een auto vol indonesiërs die allemaal tot in de puntjes waren opgemaakt, terwijl ik niet eens de tijd had gehad om mijn haar te kammen. (Ik bespaar jullie de details). Ik had weer even een moeilijk momentje toen.. Het bleek een hels ritje te zijn van drie uur, en innerlijke sarah had het moeilijk om tot vijf te tellen.. Ze was eerder aan het schreeuwen. Meneer links: STOP MET UW VIEZE SIGARETTENROOK IN MIJN WEZE TE BLAZEN!!!, Meneer rechts: STOP MET IN MIJN OREN TE ROEPEN!!!, Mevrouw voor me.: STOP MET ALLES NAAR BUITEN TE GOOIEN!! (sigarettenpakjes, kauwgom, flesjes, ..), Chauffeur: ZET DIE STOMME INDONESISCHE MUZIEK ZACHTER!!!

Toen we dan opeens mijn hostel passeerden waar ik voordien verbleef kon ik er niet meer tegen. Dan maar geen trouw, na veel vijven en zessen en uitleggen en tekens doen dat ik er uitwou, lieten ze me gaan. Pfff voila dit is even een gedetailleerd overzichtje van een moeilijk moment. :-)

Nadien was alles weer goed ze. Een scooter gehuurd, terug naar mama Siska gereden, mijn rugzak opgehaald, emotioneel afscheid genomen van mama Siska en terug naar beneden.

Toch een ceremonie

Terug beneden was ik juist op tijd om te zien hoe ze voor mijn hotel een buffalo aan het slachten waren. Blijkbaar was er een ceremonie gaande in de straat. En mochten ze de dieren enkel slachten ok, maar ze laten ze de uren voor hun dood echt lijden. Varkens worden uren op hun zijkant vastgebonden tussen houten pilaren. Ooit al eens dieren horen schreeuwen omdat ze weten dat het einde nabij is? Wel het is geen prettig geluid. De hele dag door waren er nog sporen te zien van de slachting. Honden die bloed van de wegen likten, mannen die sleurden met buffalo-hoofden, ... Brrrr.

That's it!

Sulawesi ik heb er eerlijk gezegd genoeg van. Dus dit is momenteel de volgende uitdaging: Hoe kan ik zo snel mogelijk Sulawesi verlaten? Heb nog even gedacht om verder naar central Sulawesi te trekken, maar de wegen zijn hier zo slecht, dat het 15u is naar de volgende "leuke" plaats. En zie het echt niet zitten om dan volgende week al die busritten opnieuw te doen naar de luchthaven. Aangezien ik de 29ste terug vlieg naar Maleisië om dan naar Cambodja te vliegen, ben ik aan het kijken of ik vroeger naar Maleisië kan vliegen. Van hier kunnen ze dat echter niet regelen, dus moet ik het risico nemen om helemaal terug naar Makassar te rijden(12u) om het daar te bekijken... Maar het is het risico waard. Ik denk dat ik Sulawesi echt een kans gegeven heb, maar het heeft gewoon niet mogen zijn. Vanavond was dan de druppel. Vroeg aan een eetstandje of het vegetarisch was, begonnen ze mij toch niet allemaal uit te lachen zeker!! Zelfde scenario in het supermarktje, mister mister! how are you hahahaha. En dat is het begin van het einde he. Want dan ben ik ook niet meer vriendelijk, en reageer ik het af op mensen die wel vriendelijke bedoelingen hebben.

Dan even op facebook gaan helpt soms wel. Maar natuurlijk besliste facebook op dat moment om moeilijk te doen.. Gelukkig ging hotmail wel, waar ik een lief berichtje van ons Jokeri vond. Dat was dus exact wat ik nodig had!

　

Mijn eerste klein dipje

Jep tis zover! Heb een dipje. Niks echt serieus hoor, gewoon even een paar daagjes waar niet alles even fantastisch is. Had het misschien ook wel verwacht, want het was bijna niet mogelijk om ergens te belanden waar het even fantastisch is als in Sumatra. My god, hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik dat eiland zo mis, terwijl ik nog zoveel mooie plaatsen ga zien.

Het heeft dus allemaal te maken met je referentiekader he. Voor mij is Sulawesi (Tana Toraja) op het moment wat minder, maar voor iemand die mss juist toekomt in Indonesia is het prachtig.
Wel de omgeving hier is inderdaad prachtig, maar de stad zelf is gewoon heel heel druk. Je kan geen vijf meter lopen of van overal wordt er naar je getoet-bussen, auto's, taxi's, scooters, ... Dan overal is het hi mister, how are u, where u from... Jah als je u al niet zo goed voelt, dan is het er soms even over he.

Dan is het ook moeilijk uit te vinden wat iedereen van je verwacht. De jongeren hier vervelen zich te pletter. Jobs zijn blijkbaar moeilijk te vinden want overal zitten ze gewoon te niksen en voor zich uit te staren met een lege blik in hun ogen. Enkelen doen moeite en spelen gidsje.
Tana Toraja is blijkbaar beroemd voor zijn ceremonies. Het is dan ook redelijk toeristisch, en met toeristisch bedoel ik package toerism. Overal zie je busjes vol oudere mensen en in elk restaurant is er wel een groepje te vinden.
Mijn eerste avond hier werd ik al bedolven onder de uitnodigingen, en dat terwijl ik enkel ietsje wou eten en daarna in mijn bed kruipen want had een lastige busreis van 12u achter de rug. Ah ok morgen zeggen ze dan. Dan staan ze aan mijn hotel smorgens vroeg... De hele dag door stalken ze je bij wijze van spreken. En dan savonds krijg je berichten dat ze je missen. Ja vreet professioneel wel ze. Heb dus vanavond tussen de soep en de patatten beslist dat ik er genoeg van heb. Tana Toraja, tkan mss heel mooi zijn, en mss dat ik wel prachtige ceremonies zal missen. Maar het is niet de plaats voor mij. Ergens in het noorden is er een stadje Batutumonga, dat hopelijk beetje rustiger is, dus dat is de volgende bestemming! Het is dus mogelijk dat ik de komende paar dagen geen internet zal hebben!! ;-)

Even een bedenkingetje

Situatieschets: zittend voor de moskee in Medan terwijl de moëddzin juist zijn gebeden begint te zingen.

Ben nu al een goede maand aan het reizen in landen waar de Islam sterk vertegenwoordigd is. Hier ervaar je dat geloof natuurlijk helemaal anders dan thuis. Ik moet opletten hoe ik het verwoord, maar bij ons heeft de Islam soms toch meer een negatieve connotatie. We associeren het maar al te vaak met desintegratie, problemen en soms zelfs extremisme. Aangezien ons geloof alsmaar meer verdwijnt, denk ik dat het ook begrijpelijk is dat we het soms moeilijk hebben om een sterke godsdient vol regels als de Islam te begrijpen.

Versta me niet verkeerd, ik sta niet op het punt om me te bekeren :-) maar ik begin het wel meer te begrijpen. Het samenhorigheidsgevoel, de hoofddoek, het samen bidden, samen eten voor en na zonsondergang tijdens ramadan, de gebeden van de moëddzin weerklinkend door de hele stad, de moskee als centraal punt, ...

En ok, er zijn extremisten in alles, maar in het algemeen, staan ze wel open voor andere overtuigingen en geloven. Kijk maar hoe ze in Maleisië zonder problemen samen leven met Chinezen en Indiërs, hoe ze in Indonesië zonder problemen (in de meeste steden) eten en drinken serveren aan toeristen tijdens ramadan, hoe gastvrij ze zijn ten opzichte van ons, ...

Het onderwerp stond natuurlijk al meerdere malen ter discussie rond de tafel der backpackers. Het is ook enorm afhankelijk van de plaats waar je bent. Sommige steden zoals Dumai in Indonesië loopt vol zombies tijdens de dag omdat ze zo streng zijn voor zichzelf, in andere steden nijpen ze wel eens een oogje dicht-vooral roken kunnen ze moeilijk laten. Er is ook veel sprake van sociale controle. In vele gevallen is er geen sprake van persoonlijke keuze. Je wordt er gewoon in geboren. Je bent moslim en het maakt niet uit wat je zelf denkt, je doet mee aan de ramadan. Ik leerde een zweeds meisje kennen die een vriend had in Maleisië. Eten bestellen voor haar vriend ging niet, want ze hadden het allemaal wel door.

Enjah ze vasten om hun lichaam en geest te reinigen en uit solidariteit voor de armen, maar s'avonds is het wel feest en proppen ze zichzelf vol. Dus heeft het dan echt wel nut? Is een maand detoxation en sober eten dan niet logischer?

Ochja, het fijne weet ik er ook nog niet echt van. Wou jullie gewoon even een bedenkingetje geven. En geen zorgen, nu stop ik over de ramadan. Ben er gelijk wel onder de indruk van, want kan er blijkbaar niet over zwijgen.

En nu heb ik het enkel over de Islam, wacht tot ik me verdiep in het boedhisme en hindoeïsme :-)

Byebye..

Je leert hier zoveel mensen kennen. En elke keer opnieuw moet je afscheid nemen. Je weet dat op voorhand dus je creëert een soort beschermingsmechanisme. Je probeert je niet te veel te hechten.
Soms zijn het losse contacten, mensen met wie je gewoon een leuke babbel had, dan is afscheid nemen niet zo erg. Soms gaan de contacten iets dieper, zoals met Morgan en Bianca. Afscheid nemen is dan moeilijker. Maar als je beiden van Europa bent is het toch cava want als je elkaar echt opnieuw wilt zien, dan is het zeker mogelijk. Het is anders als je locals wat beter leert kennen.

Vanmorgen afscheid genomen van de gidsen. En het deed me echt iets, omdat ik bijna zeker weet dat ik hen nooit meer terug zie. En dan vragen ze wanneer ik terug kom... Kmoet zeggen dat ik wel al aan het denken was hoor "mss kan ik aan het einde nog eens terug komen.." Maar dat is dan weer een vlucht heen en terug...
En het is tegelijkertijd afscheid nemen van Sumatra, want morgen vlieg ik naar Sulawesi. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik het even moeilijk had. Thailand en Maleisië verlaten was geen probleem. Ik had het daar wel gezien. Maar Sumatra...

Huwelijksreis naar Sumatra!

Pas 23 en ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik al op heel mooie plaatsen geweest ben, maar Sumatra spant de kroon toch wel. Heb er eigelijk geen woorden voor. Als er iets is dat ik jullie ooit zou aanraden dan is het toch wel de route die ik zojuist heb afgelegd. Bukittinggi-Lake Maniljau-Lake Toba-Bukit Lawang.

Ok, er gebeurt af en toe wel eens een natuurrampje op dit eiland, maar waarom er niet meer packbackers richting Sumatra komen versta ik niet. Niet dat ik dat wil, want dat maakt juist deel uit van zijn charme. Jaja, als het aan mij ligt kom ik misschien wel eens terug voor mijn huwelijksreis (als dat er ooit van komt:-))

Chilling at Lake Toba

Lake Toba was gewoon heel erg relaxt. (woordje die ik overgenomen heb van de Nederlanders, als ik hier backpackers tegenkom, is het negen van de tien keren een keeskop) Aangezien er niet zoveel backpackers waren vormden we al snel een groepje: Duitse Anja, Nederlandse Bianca en Datchiau, Engelse Richard, Chileense Gabriella en Schotse Linden en Phete. Met Anja heb ik voor de eerste keer een scooter gehuurd. Zalig! Het geeft je zo een enorm vrij gevoel. Je rijdt gewoon naar waar je wilt, je stopt wanneer je wilt. Het is goedkoop en met een scooter rijden is gewoon plezant. Smaakt dus zeker naar meer!

Inmiddels is de Ramadan gedaan. Dat zorgde wel een beetje voor onvoorziene reisproblemen. Al de hostels in Lake Toba zaten vol, en er waren geen busplaatsen meer naar Bukittinggi. Voor mij geen probleem want ik ging richting Bukit Lawang, maar sommige backpackers zaten toch een beetje met de handen in het haar.

Met de luxe-auto naar Bukit Lawang

Aangezien ons Bianca op vakantie is let ze niet echt op haar geld. Ik ben daar ook niet echt een natuurtalent in, met het gevolg dat Bukit Lawang redelijk luxe was. Het begon al bij de rit naar daar. In plaats van de local bus eventjes een toeristenbusje genomen aka luxe auto met airco en véél plaats! In Medang stapten de helft eruit, met het gevolg dat we de hele auto voor ons hadden(Biance, ik en Engelse Angie). Had compassie met de driver want de arme ziel heeft drie uur naar meidenpraat moeten luisteren. Het was wel een leuke afwisseling aangezien ik tot nu toe meestal jongens heb leren kennen. Met hen spreek je nu eenmaal niet over scheermesjes en chocoladevreetbuien bij liefdesverdriet.

Bukit Lawang is een klein dorpje omgeven door de jungle. So me like big time! Echt supermooi. Het hele dorp ligt rond de rivier, en overal zie je aapjes. Je denkt voordurend dat het aan het donderen is, maar eigelijk feitelijk zijn het gewoon apengevechten op het dak. In de jungle zijn er Oerang Oetans te spotten, dus dat is dan ook meteen de hoofdactiviteit van Bukit Lawang. We hebben een twee dagen-één nacht tochtje gemaakt door de jungle. Na een half uurtje stappen kwamen we al een harige soortgenoot tegen. Echt grappig! Hij zat helemaal vanboven in een boom, maar toen hij ons zag kwam hij onmiddelijk naar beneden om te poseren. Even links, rechts, stretchen, dan terug naar boven, nog eens draaien, hup links, rechts, en doeiii daar ging hij weer. We hebben echt geluk gehad want we hebben er heel veel gezien. Misschien zelf iets te veel van tgoeie. Wantjah elke keer moet je natuurlijk weer stoppen, ale hup al de fototoestellen uit de zak, gidsen nemen effe de tijd om een joint aka jungleflower te rollen, en voor je het weet sta je een half uur stil. Persoonlijk vind ik dat redelijk lastig tijdens een trek. Ik loop liever goed door op een behoorlijk tempo. Dit keer was het wel anders, want de gids liep door de jungle net zoals hij door zijn tuin zou lopen. Smiddags was het gelukkig wel anders aangezien de groep werd gesplitst in een lange tocht en korte tocht. De volgende dag idem dito, dus toen was het niveau ietsje hoger. Er was ook geen pad meer zien, dus het was echt klauteren en soms meer rotsklimmen dan hiken. Kortom een zeer leuke trek!

Nu zijn al de anderen vertrokken, en geniet ik terug van een beetje rust. Echt alleen ben je hier echter nooit want de locals zijn supervriendelijk. Iedereen begint vlotjes een gesprekje en aangezien er niet veel backpackers zijn kent iedereen hier mijn naam. Echt bizar soms. Loop ik even van mijn bungalowtje naar een winkeltje en roepen er drie locals die ik nog nooit gezien heb "hi Sarah! ".

S'avonds regent, dondert en bliksemt het hier wel immens. Twee dagen geleden was er s'avonds even paniek. Blijkbaar had Mina (een oerang oetan) haar pijn gedaan. De ranger had gezien dat ze aan het bloeden was. Niemand wist wat er gebeurd was. Had iemand haar opzettelijk pijn gedaan? Had ze gevochten met andere aapjes?

Voor je het wist zag je een hele vloot groene regenjassen passeren. De gidsen op pad door de gietende regen om Mina te gaan redden. Echt mooi om te zien hoor. Even een stop inlassen toen ze ons zagen om ons zaklampen te lenen en hup weg waren ze. Twee uur later hadden ze wel een klein probleempje. In het begin van de avond was het geen probleem om de rivier over te steken (had het smiddags ook gedaan, gewoon kwestie van véél evenwicht), maar omdat het de hele avond al aan het regenen was was de rivier beetje dieper geworden met een helse stroming. Ochjaa het zijn junglegidsen voor iets he. En hupla, gietende regen-geen licht behalve de zaklampjes-met kleren aan- bereikten ze mooi zwemmend de overkant.

Gisteren had ik dan even een kleine tegenslag. Het was weer aan het stortregenen, en de elektriciteit was uitgevallen. Twas voor heel de avond en aangezien de gids nog steeds mijn zaklamp had, zag ik dus geen steek voor ogen. Gelukkig hadden ze in een restaurantje verderop een generator dus geen probleem voor beetje eten te vinden. Twas maar nadien.. Hehe zonder paraplu (was ik natuulijk vergeten) met mijn lange rok door de modder en plassen, strompelend naar mijn bungalow. Zag niks, dus ook niet de grote put voor mij. Ochjaa twas allensins geen rivier die ik moest oversteken :-)

Sumatra

Bukittinggi en de vier backpackers

Bukittinggi was zalig! Leuk dorpje waar iedereen elkaar kent, en het heel gemakkelijk is om mensen te leren kennen. Het hele dorp telde misschien vier jonge backpackers dus het duurde niet lang voor we elkaar tegenkwamen. Na een paar flesjes Bintang (het locale bier) rijpte dus het idee om de volgende dag samen naar Lake Maniljau te rijden met de scooter. Zo gezegd zo gedaan. Volgende dag stonden er al drie paraat om 9u en rond 9u15 kwam dan ook den vierden af. (die hadden we de vorige avond een academisch kwartiertje gegund omdat hij heel slecht uit zijn bed kan).
De weg naar Lake Maniljau was prachtig! Ik heb er geen foto's van, want wou geen gezicht verliezen tov de anderen, door elke vijf minuten een stop in te lassen voor foto's, maar geloof me, het was iel schuun! Jah nog zo iets van met hollanders op te trekken. Dan besef je toch wel hoe gereserveerd wij kunnen zijn. Ik ben nu eenmaal niet het type om te staan uit te schreeuwen hoe mooi iets is. Dan staan we daar vanboven met een schitterend zicht op het meer, zegt iedereen hoe prachtig het is, en dan zeg ik "jah tis wel mooi". Alé ik vind het ook wel prachtig he! Maar kan het gewoon niet zo goed verwoorden zoals de nederlanders, engelsen en amerikanen. "SOOOOOOOOOOOO AMAAAAAAAAAASING!!!!!!!!!! Dusjah dat werd de vaste lol e. Sindsdien elke keer we op een mooi plekje stonden, zei iedereen dat het wel redelijk was. :-)

We waren de enigste vier toeristen/backpackers rond het meer, dus we hadden het hele strand voor onszelf. En het was daar zo stil!!! Het enigste wat je hoorde, waren de geluiden van de natuur. En natuurlijk af en toe de moëddzin die aan zijn gebeden begon.
Dat zijn de plaatsen die ik zoek tijdens mijn aziatisch reisje. Ik wil niet ergens helemaal alleen belanden. Maar gewoon een klein groepje backpackers omgeven door locals en prachtige natuur die niet is aangepast aan het toerisme. Dat is het gewoon!

De locale dorpsgek

Blijkbaar hebben ze overal ene zitten. Aan lake Maniljau hebben we ons savonds vooral beziggehouden met hem te observeren. Overdag hield hij zich bezig met het strand te vegen (totaal overbodig) en svonds werd hij gewoon ongeloofelijk stoned! Echt de man leek zo gelukkig!
In Bukittinggi loopt er echter ook zo eentje rond. De laatste dag daar ging ik opt gemakje beetje administratie doen. Vliegtickets boeken, postkantoortje doen, ... Ik kwam hem tegen toen ik aan het zwoegen was met de vliegtickets. Hij begon een praatje en voor ik het wist had ik een compagnon voor de dag. Hij hielp me met de vliegtickets, postkantoor, doos vinden, plakband vinden, busticket, vervoer naar postkantoor en bus. Allemaal gratis... Echt zo bizar hier. Hij had gewoon niet veel beter te doen, dusjah dan maar een backpackertje helpen zeker? En mensen vertrouwen elkaar allemaal zo he. Echt mooi om te zien. Als je gaat eten schrijven ze niks op, achteraf zeg je hen gewoon wat je gegeten en gedronken hebt. Dus dat vertrouwen moet je ook in hen leren hebben. Bijvoorbeeld met het busticket. "De Dorpsgek" ging het halen voor me, maar ik moest hem wel 250 000 rupiah geven. (ik kon toen niet mee want had nog anderen dingen te doen voor vertrek, dus ging hij het wel voor me halen). Toen heb ik wel even getwijfeld.. Maar uiteindelijk vertrouw ik ze liever, enjah dan wordt ik uiteindelijk wel één keer in de zak gezet, dan ze allemaal te wantrouwen. Want tot nu toe is dat allemaal niet nodig.

Lake Toba- Tuktuk

Juiste zelfde toen ik hier toekwam na een busritje van 18uur. Onmiddelijk een local tegen gekomen die een reisbureau heeft. Moest nog steeds een vliegticket boeken, dus voila meneer neemt me mee naar zijn bureau (gratis vervoer) waar hij zonder commissie (hebhet gecheckt) het ticket boekt. Ok het nam wel twee uur in beslag maar soit dat neem je erbij. Drie uur wachten voor een lunch is hier btw ook geen uitzondering :-)
Daarna nemen we samen de ferry naar Samosir. Toont hij me de beste slaapplaats (toevallig degene die ik ook had gekozen uit de lonely planet), geeft hij me een visitekaartje van een gids in Bujkit Lawang, wat mijn volgende bestemming is. Uiteindelijk blijkt hij ook deel uit te maken van de band die savonds in het hostel speelt. En dan uiteindelijk geeft hij me zijn visitekaartje voor mocht ik marihuana nodig hebben. Meer moet je toch niet hebben he?? :-) Grapje he. Daar blijf ik mooi vanaf hoor, zeker aangezien er hier zware straffen gelden in Zuid-Oost Azië. Het houdt de andere backpackers echter niet tegen.. Kweet ni blijkbaar hoort het toch een beetje samen. Heb er nog niet veel tegengekomen die niet aan drugs doen.

Dus nu ja, nu ben ik weer met mijn gat in de boter gevallen he. Zit op een prachtig eilandje naast Lake Toba. Zit in een superkamer met balkon en uitzicht op het meer voor 6,5euro, de locals hier zijn supervriendelijk. Ok ze komen je na een uurtje vertellen dat ze geen avocado hebben, dus of je iets anders kan eten? Maar dat hoort er hier gewoon bij. Meestal vind ik dat ook helemaal niet erg, tenzij ik erg moe ben of heel veel honger heb :-)

Aangezien Indonesië echt wel heel groot is, en ik hier maar een maandje mag blijven, heb ik wel een beetje op voorhand moeten plannen. Dus ga hier paar daagjes blijven, dan verder naar het noorden naar Bukit Lawang, een rehabilitatieoord van oerang oetangs, om dan op 16september naar Sulawesi te trekken. Ik ging oorspronkelijk naar Bali gaan. Maar ik ben zo aan het genieten van het rustige Sumatra dat ik het echt ni zie zitten om terug naar een toeristische trekpleister te gaan.

VOilaaaaa terug upgedate. Altijd een leuk gevoel!

Aankomst Indonesië

Heb vanmorgen de boot genomen van Melakka naar Dumai in Indonesië. Jaaa dat was wel iets anders dan wat ik tot nu toe gewoon was. Waar waren de toeristen? Heb gewoon geen één gezien! Just me en locals, wat wel leuk zou zijn geweest mochten ze mij niet allemaal zo hebben aangestaard. Echt de mensen moeten hier toch soms wat doen aan hun social skills ze, zo staren kan echt niet :-) De twee locals naast mij bleven maar gesprekjes aanknopen. Aangezien geen van beiden engels sprak was dat niet zo evident. Dan begonnen ze een fotoshoot. Toen ik het na de tiende foto wel gehad had, belde één van hen een vriend op die engels sprak, dus moest ik even met hem babbelen... Pffff Moet echt nog leren hoe ik mensen kan negeren op een vriendelijke manier. :-)

Nu zit ik in een busstation te wachten op de bus naar Bukittinggi. Vijf locals hebben me al dezelfde vragen komen stellen, alle vijf hebben in mijn dagboek zitten neuzen, één ervan heeft zelf in mijn zak gekeken. Tjah maar voor de rest zijn het geen cruxieuzeneuzen ze.

Eten vinden over de middag lukt hier niet, aangezien het Rammadan is. In Maleisië had ik dat probleem niet aangezien er naast Maleiërs ook veel Indiërs en Chinezen wonen. Maar hier is 80% van de bevolking moslim. De Rammadan is dus sterk aanwezig. Het is echter wel mooi om te zien hoor. Paar dagen geleden liepen ik en Morgan door een foodcourt rond 18u, en iedereen zat klaar met eten en drinken, te wachten tot het tijdstip waarop ze mogen beginnen. Het zorgt allensins voor een hecht groepsgevoel.

Vervolg:

Nu zijn we dus de volgende dag en vervolledig ik mijn reisverslagje.

De bus was paar uurtjes in retard dus er zat niks anders op dan wachten in het station. Gelukkig heb ik me kunnen bezig houden met Aldi en Faldi (geen zever:-)). Twee lieve broertjes van 5 en 8. We hebben gevoetbald, foto's getrokken, met ballonnen gespeeld. Jaa twas wel nog tof. Toen was het uiteindelijk tijd om te vertrekken en de minibus werd volgestampt. Niemand sprak engels, er was met moeite plaats om te bewegen, ik zat in het midden wat betekent dat ik enkel kaarsrecht kon zitten en de wegen hier zijn verschrikkelijk. Dusjah al de ingriënten voor een horrorreis van 11uur.

Maar uiteindelijk lukt het wel om je erover te zetten. Een mooie zonsondergang en een lief kinderhandje op je schouder is soms voldoende. En wij zijn ook gewoon verwend he. Voor de locals is dit een doodnormale manier van reizen. Op een bepaald moment moest er zelf een computer bij in de bus. De familie van vier bleef dus over met twee zetels. Heb uiteindelijk aangeboden om Aldi op mijn schoot te nemen.

Savonds en snachts aten we nasi goreng in nachtsrestaurantjes. Dat houdt in dat je je neerzet en het personeel vult je tafel met rijst, groenten, vis, vlees, ... Je pakt wat je wilt en achteraf kijken ze hoeveel je moet betalen. Had dat nog nooit meegemaakt, het is iets typisch Indonesisch. Maar het was zo gezellig! En één van ons gezelschap had blijkbaar door dat ik vegetarisch was dus had hij extra groenten besteld. Achteraf heeft hij ook mijn eten betaald. Alweer! Toen we uiteindelijk toekwamen in Bukittinggi stelde hij ook voor dat ik bij hem bleef slapen in plaats van nog een hotel te zoeken (het was 5u smorgens) . Ik denk wel dat hij het gewoon vriendelijk bedoelde, maar aangezien je nooit weet ben ik maar naar een hotel gegaan. Zalig, eindelijk slapen. Maar dan het grappigste van al. Naast mijn hotel is dus een moskee, waar de moëddzin om 5u smorgens begint te zingen voor een uurtje. Begin van de Ramadandag! Voila kijk hij is weer bezig zie nu, want tis 18u, einde van de Ramadandag.

Na drie uurtjes slapen werd ik vanmorgen wakker. Ik was nog maar vijf minuutjes op weg of ik werd al tegengehouden door een leerkracht engels, of ik niet een beetje engels wou praten met zijn studenten. Ja na een gesprekje van een half uur volgde natuurlijk weer de nodige fotoshoot en dan wouden ze ook allemaal mijn facebook.

Opeens zag ik de meisjes allemaal dezelfde kant opkijken. Mhm wat?? Ahhaaa een andere backpacker. "Oeee handsome handsome!". Ja ik zag mijn kans en moedigde hen aan om tegen hem te gaan praten en van hem foto's te trekken. :-)

Na het reisje vannacht gunde ik mezelf vandaag dus een rustdagje. Heb gewoon een hele dag in een cafeetje gezeten, met de "handsome" backpacker en paar locals. Jaja getting the hang of it, just doing nothing once and a while.

Maar morgen vlieg ik er terug in hoor!

De boze man.

Situatieschets: Sarah komt om 21u de slaapkamer binnen(20bedden). Ze ziet niks dus ze doet het licht aan. Er ligt één oudere man te slapen, maar ja kom, tis 21u. Echt nog geen uur om het licht al uit te doen. Ik ga mijn tanden poetsen en als ik de kamer terug binnen kom, is het licht weer uit. Ik was van plan om mijn zak te maken(vertrek smorgensvroeg) en nog wat te schrijven en te lezen. Heb het even in het donker geprobeerd, want die persoon wil echter slapen. Maar dan denk ik van "ja zeg, draag je slaapmasker dan he. Sebiet gaan er nog mensen de kamer binnenkomen en die gaan ook licht willen dus kan ik het evengoed al weer aan doen".

Vijf minuten later komen er anderen de kamer binnen, en beginnen te praten, in te pakken, lezen, ... Dingen die je doet in een dormroom rond 21u30. Ik zie dat de slaper gefrustreerd recht op in bed zit en me boos aankijkt.

Oejoej ik voel onweer... Even later komt hij naar mijn bed om mij nu nog nen preek te geven he. Amaaj ze. En wat denk ik wel, van dat licht aan te doen. En hij was aant slapen, en we waren alleen en wie ben ik wel om te beslissen dat 21u veel te vroeg is om het licht al uit te doen. Blablabla. Eerst probeer ik het hem nog rustig uit te leggen dat het zo gewoon niet gaat in hostels. Wie vroeg gaat gaan slapen draagt zijn slaapmasker. Maar je kan toch niet verwachten dat al de andere personen in het donker gaan zitten omdat één iemand wil slapen?? Maar meneer wil het niet begrijpen, en blijft maar van zijn neus maken. En dan wordt ik ook kwaad he, wie denkt hij eigelijk wel dat hij is om zo van zijn oren te maken terwijl iedereen er bij zit. Ohh ma het deed eigelijk wel vree deugd ze! Zo eens goed roepen tegen iemand, als je toch weet dat je gelijk hebt (want al de anderen gaven mij 100% gelijk) en gingen me eigelijk wel steunen in de discussie tot ze zagen dat ik het best alleen aankon.

Tbeste van al, nadat hij trug ging slapen, begonnen twee meisjes recht tegenover hem nu toch te kletsen en te giechelen. Een ander meisje moest elektriciteit hebben, wat natuurlijk just naast zijn bed zit, dan begon er een jongen tegen mij te praten. Soit VEEEEEEEEL LAWAAI EN LICHT DUS!!!

Onvoorstelbaar..

En daar zit ik dan terug alleen te eten.. Wel zalig weer kunnen doen wat je wilt, maar toch ook weer even wennen.
De vriendelijke serveerster komt me mijn eten brengen, ze geeft me ook meteen even de boodschap mee dat mijn eten ondertussen ook al betaald is door de vriendelijke meneer daar. Huhh??? Jah protesteren gaat niet meer, want hij heeft het al betaald. Ik zeg dus vriendelijk dat dat echt niet hoefde en ik bedank hem. Even later komt een man uit Singapor naast mij zitten en begint een babbeltje. Bij het betalen van zijn eten zegt hij tegen de serveerster dat ze mijn eten er ook mag bijrekenen. Jah zegt ze, dat zal niet gaan want die meneer daar heeft het al betaald...
Ahh, ok dan zorg ik maar voor haar dessert denkt de man, en haalt een zakje koekjes uit zijn zak. "Hier neem maar!".
Even later neem ik afscheid van hem en ga nog even een praatje maken met de andere man die mijn eten heeft betaald. Het bizarre is dat ze hier echter niks verwachten hoor. Ze zijn gewoon zo.
Vanmorgen las ik in de Maleisische krant iets over een kiosk in Kuala Lumpur (hoofdstad) die daklozen en werklozen aan werk helpt. Het is echter geen succes, er komt niemand op af, en gratis eten aanbieden om mensen te lokken gaat ook niet want aangezien Maleisië zo een gastvrij en vriendelijk land is komen de daklozen niks te kort.
Onvoorstelbaar...

Een beetje van alles

Even de situatie schetsen.

Melaka (zuid westen Maleisië), zes uur ‘s ochtends.

Gewapend met Deet, water, laptop en mijn deken zit ik paraat om de lange nacht rustig te eindigen. Heb al meer gekrabd aan mijn ontelbare muggenbeten die ik vannacht bij heb gekregen, dan geslapen dus ik dacht het maar op te geven en eindelijk nog eens een blogberichtje te schrijven. Weet eigenlijk niet waar te beginnen want aangezien ik momenteel geen internet heb, heb ik geen idee waar ik de vorige keer geëindigd ben.

Zal anders beetje algemeen beginnen met de volgende berichtgeving.

Ik heb mijn reisvibes gevonden! Juist zoals in Zuid-Amerika is het in het begin een beetje zoeken. Je ziet al die immens prachtige dingen maar ten volle kan je er nog niet van genieten. Eerst moet je die draai vinden. En kweet niet waar het was, in het zand van perhentian island, of in de jungle, maar die kleine deugeniet vond het na een maand nog wel eens tijd om tevoorschijn te komen. Ook de rush die je thuis beleeft, het van hier naar der springen, moet je van je af kunnen zetten. Dat is dus ondertussen allemaal in orde gekomen.

Nu vijf minuten later heb ik ondertussen al wat meer slapers uit mijn ogen gewreven, mijn verstand begint in werking te treden en ik meen mij te herinneren dat ik toch wel al een klein berichtje over maleisie geplaatst heb…

Ik zal deze tocht door herinneringen dus beginnen in Cameron Highlands. Een stadje centraal Maleisië helemaal naar mijn hart. Klein, schattig en omringd door natuur. Enkele winkeltjes, paar lekkere restaurantjes, 1bar waar ik btw een heel lekker glaasje witte Argentijnse wijn gedronken heb, en een leuk hostelletje. Just Banos Nele!

Veel heb ik er eigenlijk niet uitgestoken. Heb er twee jongens leren kennen, die redelijk chill waren. En na een dagje in hun gezelschap was ik de kalmte zelf. Rondslenteren, beetje eten, zitten, gewoon veel niks doen eigenlijk. Na twee daagjes van dat hebben we dan wel besloten om toch eens een tochtje door de omgeving te maken. Theeplantages, bloementuin, aardbeituin, honingtuin, tempeltje, … Jaa twas wel plezant. Beesje hier, beesje daar à zie foto’s.

Na Cameron highlands wou ik mijn geluk in Khota Baru gaan zoeken. Maar aangezien het blijkbaar verschrikkelijk moeilijk was om transport naar daar te vinden, ben ik maar gekraakt voor de overtuigingskracht van het hostelpersoneel en ben ik naar perhentian islands getrokken. Inderdeed opnieuw een eiland met strand. Khad het wel zo beetje gezien na Thailand, maarja zo af en toe eentje doet niemand kwaad zeker.

De perhentian islands bevinden zich in het noordoosten van Maleisië en bestaan uit een groot en een klein. Ahaa das ni moeilijk, het klein natuurlijk! Na twee daagjes daar te hebben vertoefd ben ik dus nu de trotse eigenaar van een bruin velletje. Ben daar ook even midden in de rimboe terecht gekomen door rararara een afslag te missen. Paar jaartjes geleden had de Lonely Planetmedewerker blijkbaar 15minuutjes getimed op zijn uurwerk om naar de andere kant van het eiland te geraken. Wel blijkbaar (heb ik achteraf gehoord) moet er dus een nieuw pad zijn aangelegd waarmee je er tien minuutjes over doet. Ik natuurlijk totaal niet gezien en omdat er over een jungle gesproken werd ben ik er rats door getrokken waardoor ik er na een uur nog niet was. Kmoet jullie niet vertellen dat ik achteraf een taxiboot terug heb gepakt zeker.

Ok we gaan verder, want denk dat ik sebiet toch nog even ga terugkruipen ze.

Genoeg gerust op het strand, het was tijd voor wat serieus werk. Op dus naar Teman Negara, één van de oudste jungles in de wereld. Met de speedboot van het eiland naar Khota Besar, dan met de bus naar Khota Bharu. Op die bus een fransman leren kennen (die btw nu zalig ligt te slapen en precies helemaal niet bewust is van al die stekende beesten rond hem) en met hem de jungletrein genomen naar Teman Negara. Geen misse jongen, tis dan ook geen echte fransman want hij woont al de helft van zijn leven in Australië en Canada. Juist het Frans praten met andere soortgenoten kan hij toch niet afleren. Of ik er nu bijzit of er zit vijf man rond, hij tettert maar voort. Even ter verduidelijking, uit respect praten de meeste backpackers engels onderling ook al is er een andere gemeenschappelijke taal. Ik ga bijvoorbeeld engels praten met Nederlanders zodat iedereen het verstaat. (verkies ook engels want anders moet ik AN praten J )

Hij zag het dan ook helemaal zitten om op ons eentje de teman negara jungle in te trekken zodat we wilde beesten zouden tegenkomen. Hij vreesde dat een grote groep met een gids ze zou wegjagen. Kmoet er dan ook weer bij vermelden dat we uiteindelijk uit tijdsgebrek (hij vertrekt op 1september) toch een trek met gids hebben gedaan en dat er maar één was die de hele trek van twee dagen geen second zijn franse tetter heeft gehouden. Jaaaaaaaa daar komen de dieren heus wel op af hoor! J

Jah mensjeslief, tis nu de zesde dag met hem dus eventjes de frustraties lossen J

De jungletrek was leuk. Had volledig de verkeerde schoenen aan- sportschoentjes die constant weggleden in de modder, ben vijf keer gevallen, één broek heeft het niet overleefd, en heb geen oog dicht gedaan in de grot. Maar het was wel een avontuurtje, en het was een heel leuke groep! Veel dieren hebben we niet gezien, maar er was wel constant een zwart schaap aanwezig. Cornell een 34jarige Nederlander heeft het toch gekunnen op helemaal op zijn eentje de hele groep op te fokken. Jah wat wil je na twee sessies mediteren van 21dagen. Je komt van minder zot. Khad het al in de mot van in het begin he. Die man stopte gewoon niet met lachen. Het was precies een verlichte ziel, beschermd door een stralend aura. Toen hij de gids de boot liet stoppen omdat meneer wou zwemmen dachten we nog “jah tzou inderdaad wel deugd doen”. Zijn kuren wouden echter niet stoppen. Na tien minuten wou hij weer zwemmen J Ahja het zorgde allensins voor een hechtere band tussen de andere groepsleden. Wisten we even niet wat te zeggen, roddelden we gewoon over Cornell.

Na de tocht volgde nog een gezellig avondje van leuk gezelschap, gitaren en overprijsde tiger-pinten en toen gingen we weer op weg naar Melaka. Na een dagje bus zijn we hier gisterenavond toegekomen om al van int begin int snotje te hebben dat Melaka een ZALIGE stad is! En zo is de cirkel rond en zijn we terug bij het begin!

Slaapzacht! xxxxxxxxxxx