Sumatra

Bukittinggi en de vier backpackers

Bukittinggi was zalig! Leuk dorpje waar iedereen elkaar kent, en het heel gemakkelijk is om mensen te leren kennen. Het hele dorp telde misschien vier jonge backpackers dus het duurde niet lang voor we elkaar tegenkwamen. Na een paar flesjes Bintang (het locale bier) rijpte dus het idee om de volgende dag samen naar Lake Maniljau te rijden met de scooter. Zo gezegd zo gedaan. Volgende dag stonden er al drie paraat om 9u en rond 9u15 kwam dan ook den vierden af. (die hadden we de vorige avond een academisch kwartiertje gegund omdat hij heel slecht uit zijn bed kan).
De weg naar Lake Maniljau was prachtig! Ik heb er geen foto's van, want wou geen gezicht verliezen tov de anderen, door elke vijf minuten een stop in te lassen voor foto's, maar geloof me, het was iel schuun! Jah nog zo iets van met hollanders op te trekken. Dan besef je toch wel hoe gereserveerd wij kunnen zijn. Ik ben nu eenmaal niet het type om te staan uit te schreeuwen hoe mooi iets is. Dan staan we daar vanboven met een schitterend zicht op het meer, zegt iedereen hoe prachtig het is, en dan zeg ik "jah tis wel mooi". Alé ik vind het ook wel prachtig he! Maar kan het gewoon niet zo goed verwoorden zoals de nederlanders, engelsen en amerikanen. "SOOOOOOOOOOOO AMAAAAAAAAAASING!!!!!!!!!! Dusjah dat werd de vaste lol e. Sindsdien elke keer we op een mooi plekje stonden, zei iedereen dat het wel redelijk was. :-)

We waren de enigste vier toeristen/backpackers rond het meer, dus we hadden het hele strand voor onszelf. En het was daar zo stil!!! Het enigste wat je hoorde, waren de geluiden van de natuur. En natuurlijk af en toe de moëddzin die aan zijn gebeden begon.
Dat zijn de plaatsen die ik zoek tijdens mijn aziatisch reisje. Ik wil niet ergens helemaal alleen belanden. Maar gewoon een klein groepje backpackers omgeven door locals en prachtige natuur die niet is aangepast aan het toerisme. Dat is het gewoon!

De locale dorpsgek

Blijkbaar hebben ze overal ene zitten. Aan lake Maniljau hebben we ons savonds vooral beziggehouden met hem te observeren. Overdag hield hij zich bezig met het strand te vegen (totaal overbodig) en svonds werd hij gewoon ongeloofelijk stoned! Echt de man leek zo gelukkig!
In Bukittinggi loopt er echter ook zo eentje rond. De laatste dag daar ging ik opt gemakje beetje administratie doen. Vliegtickets boeken, postkantoortje doen, ... Ik kwam hem tegen toen ik aan het zwoegen was met de vliegtickets. Hij begon een praatje en voor ik het wist had ik een compagnon voor de dag. Hij hielp me met de vliegtickets, postkantoor, doos vinden, plakband vinden, busticket, vervoer naar postkantoor en bus. Allemaal gratis... Echt zo bizar hier. Hij had gewoon niet veel beter te doen, dusjah dan maar een backpackertje helpen zeker? En mensen vertrouwen elkaar allemaal zo he. Echt mooi om te zien. Als je gaat eten schrijven ze niks op, achteraf zeg je hen gewoon wat je gegeten en gedronken hebt. Dus dat vertrouwen moet je ook in hen leren hebben. Bijvoorbeeld met het busticket. "De Dorpsgek" ging het halen voor me, maar ik moest hem wel 250 000 rupiah geven. (ik kon toen niet mee want had nog anderen dingen te doen voor vertrek, dus ging hij het wel voor me halen). Toen heb ik wel even getwijfeld.. Maar uiteindelijk vertrouw ik ze liever, enjah dan wordt ik uiteindelijk wel één keer in de zak gezet, dan ze allemaal te wantrouwen. Want tot nu toe is dat allemaal niet nodig.

Lake Toba- Tuktuk

Juiste zelfde toen ik hier toekwam na een busritje van 18uur. Onmiddelijk een local tegen gekomen die een reisbureau heeft. Moest nog steeds een vliegticket boeken, dus voila meneer neemt me mee naar zijn bureau (gratis vervoer) waar hij zonder commissie (hebhet gecheckt) het ticket boekt. Ok het nam wel twee uur in beslag maar soit dat neem je erbij. Drie uur wachten voor een lunch is hier btw ook geen uitzondering :-)
Daarna nemen we samen de ferry naar Samosir. Toont hij me de beste slaapplaats (toevallig degene die ik ook had gekozen uit de lonely planet), geeft hij me een visitekaartje van een gids in Bujkit Lawang, wat mijn volgende bestemming is. Uiteindelijk blijkt hij ook deel uit te maken van de band die savonds in het hostel speelt. En dan uiteindelijk geeft hij me zijn visitekaartje voor mocht ik marihuana nodig hebben. Meer moet je toch niet hebben he?? :-) Grapje he. Daar blijf ik mooi vanaf hoor, zeker aangezien er hier zware straffen gelden in Zuid-Oost Azië. Het houdt de andere backpackers echter niet tegen.. Kweet ni blijkbaar hoort het toch een beetje samen. Heb er nog niet veel tegengekomen die niet aan drugs doen.

Dus nu ja, nu ben ik weer met mijn gat in de boter gevallen he. Zit op een prachtig eilandje naast Lake Toba. Zit in een superkamer met balkon en uitzicht op het meer voor 6,5euro, de locals hier zijn supervriendelijk. Ok ze komen je na een uurtje vertellen dat ze geen avocado hebben, dus of je iets anders kan eten? Maar dat hoort er hier gewoon bij. Meestal vind ik dat ook helemaal niet erg, tenzij ik erg moe ben of heel veel honger heb :-)

Aangezien Indonesië echt wel heel groot is, en ik hier maar een maandje mag blijven, heb ik wel een beetje op voorhand moeten plannen. Dus ga hier paar daagjes blijven, dan verder naar het noorden naar Bukit Lawang, een rehabilitatieoord van oerang oetangs, om dan op 16september naar Sulawesi te trekken. Ik ging oorspronkelijk naar Bali gaan. Maar ik ben zo aan het genieten van het rustige Sumatra dat ik het echt ni zie zitten om terug naar een toeristische trekpleister te gaan.

VOilaaaaa terug upgedate. Altijd een leuk gevoel!