Mama Siska

Dus daar ging ik. Met een kleine rugzak, op weg naar de bergen in het noorden van Tana Toraja, op zoek naar betere oorden. TERMINAL BOLU!!! Jaja de tuktukdriver had een wazige blik in zijn ogen, maar ik denk dat hij het wel begreep. Ok volgende uitdaging. BATUTUMONGA!!!! Huh? BATUTUMONGA!! Huhhh???? BATUTUMONGA!!!! aaaaaaaaaaaaaah Batutumonga. Ja wat zei ik??? Hoe dan ook, Na twee uurtjes wachten in de auto tot hij vol was vertrok hij dan eindelijk naar Batutumonga.

Iedereen had me een hotelnaam aanbevolen, maar toen ik daar toekwam was het toch niet echt dat. Groot, onpersoonlijk, onvriendelijk en een ienieminiekamertje. Ik bedankte en liep verder. Een kilometertje of twee verder botste ik op een bord "mama Siska, food and drinks". Jah even checken. En man was dat een goede beslissing!

Mama Siska bleek de liefste en vriendelijkste persoon te zijn die ik tijdens mijn reisje al heb tegengekomen. Een onthaal zoals bij haar kom je nergens tegen. "Ohh im so happy u are here! U want a drink? Ur a very strong girl! Travelling al by urself at your 17!!" Ja, puistjes zijn niet al da, maar het geeft je wel eeuwige jeugd! :-)

En excuseer mij als ik nu even een reclamebureau lijk, maar je kan enkel maar over mama Siska praten in superlatieven. Ze behandelde me als een dochter, ze kookte het lekkerste vegetarische eten ooit, ze was eigelijk best wel interessant voor haar 60jaar, ... Ik heb er echt een super tijd gehad. Samen koken, uitleg krijgen over haar biologisch eten uit haar tuin, en dan samen in haar keukenbungalow op de grond liggen omdat we teveel hadden gegeten.. Zo zagen onze avonden eruit.

Spijtig dat er niet meer volk was daar in het noorden, dan zou ik er wel langer kunnen blijven. Maar na een tijdje wordt het wel een beetje eenzaam. Just mama Siska and me.

Ook spijtig dat erge dingen altijd goede mensen overkomen. Vier jaar geleden is haar guesthouse afgebrand. (btw ik sliep in haar huis). Ze blijft echter enthousiast en positief. Ze is druk bezig met alles opnieuw te bouwen. Het duurt echter een hele tijd want het geld komt maar mondjesmaatjes binnen. Aangezien Nele en ik elk nog 500euro te verdelen hebben van ons Zuid-Amerikaans budget, heb ik besloten om Mama Siska 100euro te geven. Als iemand het verdient, is zij het wel.

Zoals ik al eerder heb vermeld zijn de ceremonies big thing in Tana Toraja. Als vegetariër had ik nu niet echt behoefte om te zien hoe ze dieren slachten dus had Mama Siska ervoor gezorgd dat ik meekon naar een trouw.

Eerlijk gezegd had ik er niet zoveel zin in, maar voor ik het wist zat ik om 8u smorgens in een auto vol indonesiërs die allemaal tot in de puntjes waren opgemaakt, terwijl ik niet eens de tijd had gehad om mijn haar te kammen. (Ik bespaar jullie de details). Ik had weer even een moeilijk momentje toen.. Het bleek een hels ritje te zijn van drie uur, en innerlijke sarah had het moeilijk om tot vijf te tellen.. Ze was eerder aan het schreeuwen. Meneer links: STOP MET UW VIEZE SIGARETTENROOK IN MIJN WEZE TE BLAZEN!!!, Meneer rechts: STOP MET IN MIJN OREN TE ROEPEN!!!, Mevrouw voor me.: STOP MET ALLES NAAR BUITEN TE GOOIEN!! (sigarettenpakjes, kauwgom, flesjes, ..), Chauffeur: ZET DIE STOMME INDONESISCHE MUZIEK ZACHTER!!!

Toen we dan opeens mijn hostel passeerden waar ik voordien verbleef kon ik er niet meer tegen. Dan maar geen trouw, na veel vijven en zessen en uitleggen en tekens doen dat ik er uitwou, lieten ze me gaan. Pfff voila dit is even een gedetailleerd overzichtje van een moeilijk moment. :-)

Nadien was alles weer goed ze. Een scooter gehuurd, terug naar mama Siska gereden, mijn rugzak opgehaald, emotioneel afscheid genomen van mama Siska en terug naar beneden.

Toch een ceremonie

Terug beneden was ik juist op tijd om te zien hoe ze voor mijn hotel een buffalo aan het slachten waren. Blijkbaar was er een ceremonie gaande in de straat. En mochten ze de dieren enkel slachten ok, maar ze laten ze de uren voor hun dood echt lijden. Varkens worden uren op hun zijkant vastgebonden tussen houten pilaren. Ooit al eens dieren horen schreeuwen omdat ze weten dat het einde nabij is? Wel het is geen prettig geluid. De hele dag door waren er nog sporen te zien van de slachting. Honden die bloed van de wegen likten, mannen die sleurden met buffalo-hoofden, ... Brrrr.

That's it!

Sulawesi ik heb er eerlijk gezegd genoeg van. Dus dit is momenteel de volgende uitdaging: Hoe kan ik zo snel mogelijk Sulawesi verlaten? Heb nog even gedacht om verder naar central Sulawesi te trekken, maar de wegen zijn hier zo slecht, dat het 15u is naar de volgende "leuke" plaats. En zie het echt niet zitten om dan volgende week al die busritten opnieuw te doen naar de luchthaven. Aangezien ik de 29ste terug vlieg naar Maleisië om dan naar Cambodja te vliegen, ben ik aan het kijken of ik vroeger naar Maleisië kan vliegen. Van hier kunnen ze dat echter niet regelen, dus moet ik het risico nemen om helemaal terug naar Makassar te rijden(12u) om het daar te bekijken... Maar het is het risico waard. Ik denk dat ik Sulawesi echt een kans gegeven heb, maar het heeft gewoon niet mogen zijn. Vanavond was dan de druppel. Vroeg aan een eetstandje of het vegetarisch was, begonnen ze mij toch niet allemaal uit te lachen zeker!! Zelfde scenario in het supermarktje, mister mister! how are you hahahaha. En dat is het begin van het einde he. Want dan ben ik ook niet meer vriendelijk, en reageer ik het af op mensen die wel vriendelijke bedoelingen hebben.

Dan even op facebook gaan helpt soms wel. Maar natuurlijk besliste facebook op dat moment om moeilijk te doen.. Gelukkig ging hotmail wel, waar ik een lief berichtje van ons Jokeri vond. Dat was dus exact wat ik nodig had!