Pas 23 en ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik al op heel mooie plaatsen geweest ben, maar Sumatra spant de kroon toch wel. Heb er eigelijk geen woorden voor. Als er iets is dat ik jullie ooit zou aanraden dan is het toch wel de route die ik zojuist heb afgelegd. Bukittinggi-Lake Maniljau-Lake Toba-Bukit Lawang.
Ok, er gebeurt af en toe wel eens een natuurrampje op dit eiland, maar waarom er niet meer packbackers richting Sumatra komen versta ik niet. Niet dat ik dat wil, want dat maakt juist deel uit van zijn charme. Jaja, als het aan mij ligt kom ik misschien wel eens terug voor mijn huwelijksreis (als dat er ooit van komt:-))
Chilling at Lake Toba
Lake Toba was gewoon heel erg relaxt. (woordje die ik overgenomen heb van de Nederlanders, als ik hier backpackers tegenkom, is het negen van de tien keren een keeskop) Aangezien er niet zoveel backpackers waren vormden we al snel een groepje: Duitse Anja, Nederlandse Bianca en Datchiau, Engelse Richard, Chileense Gabriella en Schotse Linden en Phete. Met Anja heb ik voor de eerste keer een scooter gehuurd. Zalig! Het geeft je zo een enorm vrij gevoel. Je rijdt gewoon naar waar je wilt, je stopt wanneer je wilt. Het is goedkoop en met een scooter rijden is gewoon plezant. Smaakt dus zeker naar meer!
Inmiddels is de Ramadan gedaan. Dat zorgde wel een beetje voor onvoorziene reisproblemen. Al de hostels in Lake Toba zaten vol, en er waren geen busplaatsen meer naar Bukittinggi. Voor mij geen probleem want ik ging richting Bukit Lawang, maar sommige backpackers zaten toch een beetje met de handen in het haar.
Met de luxe-auto naar Bukit Lawang
Aangezien ons Bianca op vakantie is let ze niet echt op haar geld. Ik ben daar ook niet echt een natuurtalent in, met het gevolg dat Bukit Lawang redelijk luxe was. Het begon al bij de rit naar daar. In plaats van de local bus eventjes een toeristenbusje genomen aka luxe auto met airco en véél plaats! In Medang stapten de helft eruit, met het gevolg dat we de hele auto voor ons hadden(Biance, ik en Engelse Angie). Had compassie met de driver want de arme ziel heeft drie uur naar meidenpraat moeten luisteren. Het was wel een leuke afwisseling aangezien ik tot nu toe meestal jongens heb leren kennen. Met hen spreek je nu eenmaal niet over scheermesjes en chocoladevreetbuien bij liefdesverdriet.
Bukit Lawang is een klein dorpje omgeven door de jungle. So me like big time! Echt supermooi. Het hele dorp ligt rond de rivier, en overal zie je aapjes. Je denkt voordurend dat het aan het donderen is, maar eigelijk feitelijk zijn het gewoon apengevechten op het dak. In de jungle zijn er Oerang Oetans te spotten, dus dat is dan ook meteen de hoofdactiviteit van Bukit Lawang. We hebben een twee dagen-één nacht tochtje gemaakt door de jungle. Na een half uurtje stappen kwamen we al een harige soortgenoot tegen. Echt grappig! Hij zat helemaal vanboven in een boom, maar toen hij ons zag kwam hij onmiddelijk naar beneden om te poseren. Even links, rechts, stretchen, dan terug naar boven, nog eens draaien, hup links, rechts, en doeiii daar ging hij weer. We hebben echt geluk gehad want we hebben er heel veel gezien. Misschien zelf iets te veel van tgoeie. Wantjah elke keer moet je natuurlijk weer stoppen, ale hup al de fototoestellen uit de zak, gidsen nemen effe de tijd om een joint aka jungleflower te rollen, en voor je het weet sta je een half uur stil. Persoonlijk vind ik dat redelijk lastig tijdens een trek. Ik loop liever goed door op een behoorlijk tempo. Dit keer was het wel anders, want de gids liep door de jungle net zoals hij door zijn tuin zou lopen. Smiddags was het gelukkig wel anders aangezien de groep werd gesplitst in een lange tocht en korte tocht. De volgende dag idem dito, dus toen was het niveau ietsje hoger. Er was ook geen pad meer zien, dus het was echt klauteren en soms meer rotsklimmen dan hiken. Kortom een zeer leuke trek!
Nu zijn al de anderen vertrokken, en geniet ik terug van een beetje rust. Echt alleen ben je hier echter nooit want de locals zijn supervriendelijk. Iedereen begint vlotjes een gesprekje en aangezien er niet veel backpackers zijn kent iedereen hier mijn naam. Echt bizar soms. Loop ik even van mijn bungalowtje naar een winkeltje en roepen er drie locals die ik nog nooit gezien heb "hi Sarah! ".
S'avonds regent, dondert en bliksemt het hier wel immens. Twee dagen geleden was er s'avonds even paniek. Blijkbaar had Mina (een oerang oetan) haar pijn gedaan. De ranger had gezien dat ze aan het bloeden was. Niemand wist wat er gebeurd was. Had iemand haar opzettelijk pijn gedaan? Had ze gevochten met andere aapjes?
Voor je het wist zag je een hele vloot groene regenjassen passeren. De gidsen op pad door de gietende regen om Mina te gaan redden. Echt mooi om te zien hoor. Even een stop inlassen toen ze ons zagen om ons zaklampen te lenen en hup weg waren ze. Twee uur later hadden ze wel een klein probleempje. In het begin van de avond was het geen probleem om de rivier over te steken (had het smiddags ook gedaan, gewoon kwestie van véél evenwicht), maar omdat het de hele avond al aan het regenen was was de rivier beetje dieper geworden met een helse stroming. Ochjaa het zijn junglegidsen voor iets he. En hupla, gietende regen-geen licht behalve de zaklampjes-met kleren aan- bereikten ze mooi zwemmend de overkant.
Gisteren had ik dan even een kleine tegenslag. Het was weer aan het stortregenen, en de elektriciteit was uitgevallen. Twas voor heel de avond en aangezien de gids nog steeds mijn zaklamp had, zag ik dus geen steek voor ogen. Gelukkig hadden ze in een restaurantje verderop een generator dus geen probleem voor beetje eten te vinden. Twas maar nadien.. Hehe zonder paraplu (was ik natuulijk vergeten) met mijn lange rok door de modder en plassen, strompelend naar mijn bungalow. Zag niks, dus ook niet de grote put voor mij. Ochjaa twas allensins geen rivier die ik moest oversteken :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten