de laatste daagjes

Was vanmorgen Karolien en Lieven hun China-blog aan het lezen toen ik opeens dacht aan mijn eigen blog… Mhmm hoe zou het daar mee gesteld zijn??
Oejoej oejoejoej heb gewoon nog niks over Laos geschreven..

Ok, dus lang lang geleden kwamen twee brommertjes toe in Laos. De grensventjes in Vietnam wouden enkel 30dollar om ons door te laten en in Laos hadden ze maar 10dollar nodig. Ahaa is Laos dan echt zo goedkoop als ze zeggen???

Paar daagjes later beseften we dat dat dus niet zo is. Laos is zelfs duurder dan Vietnam! Ben er nog altijd niet aan uit hoe dat komt. Maar andere zaken die ons waren verteld over Laos waren ook niet waar. (Waar zitten die leugenaars!) De banen waren een droom, het land is prachtig, de mensen zijn lieverds, … Geen slecht woord over Laos!
En dan kom je toe in Luang Prabang, waar je gewoon niet meer weg wilt. We hebben ons daar dan ook voor tien daagjes gesetteld. Al was het maar voor het eten… Jaja bereid je maar alweer voor voor een weerzien met een goedgevulde Sarah. :)

En toen was het tijd om de laatste 200km te rijden naar Vang Vieng, het party-oord van Laos. De dag dat we gingen vertrekken was het echter aan het stortregenen zodat we ons vertrek moesten uitstellen. Andrew was Luang Prabang redelijk beu, maar ik vond het niet echt meer de moeite om nog te vertrekken omdat mijn vertrek toch naderde. En ik liep de laatste dagen zo triestig door het idee dat we binnenkort afscheid moeten nemen dat ik dacht dat we het mss beter achter de rug konden hebben.
Na veel tranen en lieve woordjes liet het ene brommetje het andere dus achter.. Het verlaten brommertje had echter zoveel verdriet dat ze een uur later een busticket is gaan kopen naar Vang Vieng.

En voila hier zijn we terug samen in Vang Vieng, omringd door nen helen hoop zatte twintig-jarigen. Ochja niet dat ze niet voor amusement zorgen ze.

En Andrew heeft juist impulsief beslist dat hij den 21sten ook naar huis vertrekt! Niet dat dat echt een supergroot verschil maakt, maar toch. Kmoet dan thuis allensins geen party-foto's van hem bekijken.

Plus tfeit dat ik mij trug toppie voel! Dus het einde van mijn tripje komt helemaal in orde!

Tot binnenkort!

Roadtripping!

Om het in de woorden van Nele Ackerman te zeggen: Shittiepittie wat een weekje!

Even een testritje in Hanoi (nieuw brommertje heeft versnellingen dus moest dat wel even gewoon worden), een map kopen en even lonely planet lezen (we zijn beiden van het type 'hoe minder voorbereiding hoe beter de rit') en we waren weg!

Van Hanoi richting Sapa, een slordige 750 kilometer.

Wel, Hanoi uitgeraken was al een avontuur op zich. Mannekes toch, wat was me dat. Echt hele straten vol maar vol brommers. En iedereen rijdt volgens een bepaalde hierarchie. Bussen en vrachtwagens kijken naar niemand want zij zijn het sterkst, dan komen de auto's en als laatste natuurlijk de brommers. Maar uiteindelijk kijkt niemand naar elkaar ze. Heb denk ik na een hele week nog niemand achtuit zien kijken( what about de dode hoek????). Iedereen doet maar wat, en de rest moet maar zien dat ze hen ontwijken. Zelfde met de straat oversteken. Niemand wacht tot de kust veilig is, je steekt gewoon over en het verkeer rijdt rond je. Een systeem zoals een ander, maar je moet het wel even gewoon worden.
Hehe en dan te denken dat ik na vijf jaar nog steeds mijn rijbewijs niet heb. Wel ik ben er zeker van mocht meneertje de examinator zien hoe ik hier zo koelbloedig omga met het verkeer dat ik mijn papiertje met een strik errond krijg :)

De eerste twee dagen waren perfect. Zalig weer, fantastische banen en uitzicht, en hotels of stilthouses te vinden savonds. Dag drie was ietske minder.. Ze zijn zo een beetje overal in de bergen de banen aan het vernieuwen. Dat is natuurlijk fantastisch nieuws voor de backpackers volgend jaar maar ietske minder voor ons. Heb soms toch wel een beetje met enorme eitjes in mijn broek gezeten ze. Dan is de baan totaal afgesloten en moet je via een (stijl) bospad naar beneden, of moet je door hopen zand rijden. Dat allemaal natuurlijk terwijl er een bergklif naar je loert twee meter verder. Allemaal goed en wel, maar ik heb toch wel enorm veel hoogtevrees. Zag mezelf constant over die klif vliegen. Zulke dingen vertraagt je natuurlijk een beetje (moest natuurlijk elke keer opnieuw op adem komen;-)) waardoor we niet voor den donker in de stad waren. Uiteindelijk bij locals beland die ons natuurlijk hilarisch vonden.

Volgende dag dan even serieus verkeerd gereden, dankzij onze supermap. Echt een grappig ding, en aan de locals hebben we soms ook niet echt veel. Dan zijn we volgens sommigen bijna aan onze bestemming, om dan vervolgens in het volgende dorpje te horen dan we helemaal de verkeerde kant uitgaan. Sommigen van deze mensjes hebben natuurlijk nog nooit hun dorp verlaten, dus kunnen we niet echt verwachten dat ze ons vlekkeloos de weg kunnen tonen.
Gelukkig weet iedereen wel Sapa zijn, waardoor onze laatste dag zalig was. Een baanconstuctietje links en rechts maar over het algemeen een fantastisch parcour. De laatste twintig kilometer waren wel ijskoud doordat Sapa zo hoog in de bergen ligt, maar toen waren we er eindelijk!!!!! Ochh dat was een zalig moment, want na al die kilometertjes waren we wel beetje moetjes :)

Sapa is een heel gezeliig stadje met veel gezellige restaurantjes, barretjes en marktjes. Maar het is hier ijskoud en het regent veel. Maar aangezien we onze batterij toch opnieuw moeten opladen is het geen probleem om een paar dagen binnen te vertoeven. Filmpjes kijken, internetten en véél eten!! Zo zalig om na een week terug een menukaart te zien, en niet meer met handen en voeten moeten uitleggen wat we willen eten. Kmoet wel zeggen dat ik op sommige momenten vande week zoooo honger had dat het me helemaal niet kon schelen wat we voorgeschoteld kregen.

Overmorgen rijden we verder naar Laos, op naar een volgend avontuur. We heben gelezen dat het niet gemakkelijk is om motorcycles over de grens te krijgen, maar jah we gaan er van uit dat we hier met wat (omkoop)geld ver kunnen komen.

Tambiet!!!

Feestje!

Eventjes een tegemoetkoming, aangezien ik weet dat sommigen het liever in het nederlands hebben :-) En het is alweer een tijdje geleden dat ik nederlands geklapt heb, dus mis het al wel weer een beetje.

Een tijdje geleden gingen we dus richting Cat ba island. Op de weg passeerden we Halong Bay, één van de grootste toeristische trekpleisters van Vietnam. Het was echt alles wat je ervan verwacht en méér! Zo mooi als de prentjes in de toeristsche boekjes is het niet (allemaal gephotoshopt natuurlijk) maar het was één van de leukste en mooiste dagen tot nu toe.
De hoeveelheid alcohol die er die dag is doorgegaan kan daar natuurlijk mee te maken hebben. Ja.. we hebben er een beetje een partyboot van gemaakt. Beneden allemaal oudjes op bankjes, en boven de backpackers die een feestje bouwen. Moet wel toegeven dat ik op een bepaald moment enorm aan het socializen was met de oudjes beneden. Maar vraag me niet wat ik aan het verkondigen was... :)

Mjahh eilanden zijn er natuurlijk om er het varken uit te hangen. Je ziet het eigelijk overal gebeuren. De thaise eilanden vond ik minder omdat ik er toen nog niet echt aan toe was, in Perhentian island in Maleisie vond ik niet echt tof gezelschap, .. Maar deze keer waren alle ingrediënten aanwezig om er een goed feestweekje van te maken.

Foto's aka bewijsmateriaal heb ik spijtig genoeg niet, voor de simpele reden dat ik mezelf ken als ik iets op heb (waar is mijn camera??????). één nieuwe camera kopen tijdens deze reis is wel voldoende.
Btw mijn all-inclusive reisverzekering wil mijn gestolen camera niet vergoeden omdat er geen fysisch geweld aan te pas kwam. Dus mochten ze me even aangerand hebben tijdens het stelen zou ik wel een vergoeding krijgen... zever in pakskes dus.

Hanoooooi!

All better now!

The weather in Hoi An was still crappy, but it is a very beautiful cozy town. Their are more then 200 tailors. So you can get the most amazing clothes, which makes it very hard for backpackers. I allready bought some stuff in Siem Reap, so I couldnt go crazy. i ended up just making one fitted new years'eve dress. Bought some sandals too. They broke down after an hour and my boots lasted the whole three days... (i guess it was the rain...)
I bumped into Andrew again, an aussie I met in Phnom Phen. Him and two friends are driving trough Vietnam with their motorcycles. We all got along very good, so they invited me to join them. We didnt get that far, because of the weather. We were kinda stranded in Da Nang because it just wouldnt stop raining. Eventually we decided to put the motorcycles in the bus to Hanoi.

So that is where i am now. Hanoi, very big, noisy, polluded, ... Normally not my cup of tea, but it has its charms. (That is only when im ok though, its a terrible place to be tired or hungover:-)) The streets are full of motorbikes, but its charming in his own way, and their is a big lake in the middle of town if u are looking for some peace and quiet.
Tomorow we are going to Halong Bay, which is supposed to be very nice. Cant wait to see some nature again. i've been in cities for too long. After that Andrew and me are driving our motorbikes (im buying Famke's, and i'll sell it afterwurths) to Sapa.
So yeah, good times here!

Vietnam

First impressions are so important! I remember my arrival in Cambodja was amazing, and so was the month I spent there.
I do hope my arrival in Vietnam doesn’t represent the whole trip.. I arrived in Ho Chi Mhin two days ago. It took me the whole five seconds to decide I didn’t want to stay there(very busy big city).
So after a 12-hour bus I took another 9-hour bus to arrive in Nha Trang yesterday morning, to realise it was pouring down here. Ahhh ok apparently raining season here means RAINING season. So far I just had some heavy rains during the night, so that was fine. But here its just the whole day, and everyone looks kinda depressed. So tonight I’m taking the bus to Hoi An. Apparently the weather is the same there, but it will get better once I’m the North.
So tomorrow I will have been in Vietnam for three days, and ill have already crossed halve of the country, looking for a nice city and good weather conditions.
I think I’m just getting very spoiled. After Phnom Phen and Siem Reap I’m not settling down for less. I know what I’m looking for. And if it is not that, ill just move on. I know I should give it some more time sometimes. But by know I’ve seen a couple of cities and I just trust my instinct, which is not the same as a first impression.

Saying goodbye

Siem Reap was amazing. I didn’t really experience the travel vibe there, but it was surtenly nice to stick around somewhere for three weeks. Getting a decent room (good price when you stay a bit longer), unpack, knowing where to go if you want to have good food, relax, swim, … The Cambodian people are very nice, but even more if they find out that you are volunteering, and not just another tourist.It was also good to have some structure again. In the beginning I went to the orphanage around two am, and then at night I presented the dance show or went to give out flyers with the children. After a couple of days I realised that it would be better if I went in the morning because their was only one volunteer at that time and she wasn’t doing that much.
So presenting the show was actually a lot of fun. I do have some stage fright, so I didn’t want to do it in the beginning. But then I thought it would be a good practice and Kim (the organiser) really needed help because his English is not that good and the guests didn’t understand him. So I had to welcome the guests, talk a bit about cofco, give information about the dances, and thank the guests in the end.
It was good that it was showtime again during my last night at the orphanage. It gave us some distraction, and it was actually my best presentation so far. I felt really at ease. In the middle ‘mom’ suddenly got on stage with a certificate for me. That was really nice, but it meant I had to speech on the spot… That made me very nervous, because I never go on stage unprepared.. But I guess what I had to say came directly from the hart, so it was fine. Afterwards the emotions gave me a complete black out when I had to give information about the apsara dance. Luckily the guests that night were very nice and all the children started to sheer ‘sarah sarah sarah’. So the words came back after a while :-)

Then it was time to say goodbye… I expected I would cry, but I was so busy comforting 30children that I didn’t. 30 children, boys and girls, ages between 4 and 17, were crying. Kinda means I did a good job, but that doesn’t made it easier. So off course I promised I’ll come back. What else can you say? And you never know, I might do.
So as you know Nele and me still had 1000euro left from our barbecue, I used my share for the following things:
-150euro Mama Siska, Sulawesi, to rebuild her guesthouse that burned down.
-130euro COFCO transport + Buffet dinner for all the children, mom and volunteers
-20euro COFCO Transport and guide Silk museum
-156euro COFCO Matrasses, Blankets and mosquitonets for all the children
-5euro COFCO Earrings for all the girls (they wear these big heavy earrings for the show, but they didn’t have normal earrings. So they were putting these pieces of toothpick in their ears to make sure they didn’t close…)
-20euro COFCO Pizza meal for Happyman and Susy
-5*5euro boxes of baby milk, several cheap meals for street children, dollar here, dollar there, ….

And I know you better spend you’re money for projects instead of giving it to people on the street, but like I said before that is easier said then done. Just believe me If I say my entire budget is spended :-)

Ons landje

Backpackers: Van waar ben je?
Ik: Van België
Backpackers:
-België? Oe ik dacht dat er geen België meer bestond??
-Ahjaa België, het land zonder regering!
En den beste van al: België, aja het land waar er momenteel een burgeroorlog heerst..

Als ik aan het reizen ben, ben ik meestal nogal nationalistisch. (in de bedoeling dan van vaderlandsliefde he) Niet dat ik mijn landje mis, maar het is soms wel eens leuk om een andere Belg tegen te komen (gebeurde tot nu toe al 1keer) of te zien dat er hier in Siem Reap Belgium wafles verkocht worden.
Nu begint dat gevoel toch ietswat te kelderen ze. Probeer onze politieke situatie een beetje te volgen, en jah tis
gewoon te belachelijk voor woorden he.

Ochja, als een het een troost mag wezen, onze zuiderburen zijn ook niet zo goed bezig he..