Onvoorstelbaar..

En daar zit ik dan terug alleen te eten.. Wel zalig weer kunnen doen wat je wilt, maar toch ook weer even wennen.
De vriendelijke serveerster komt me mijn eten brengen, ze geeft me ook meteen even de boodschap mee dat mijn eten ondertussen ook al betaald is door de vriendelijke meneer daar. Huhh??? Jah protesteren gaat niet meer, want hij heeft het al betaald. Ik zeg dus vriendelijk dat dat echt niet hoefde en ik bedank hem. Even later komt een man uit Singapor naast mij zitten en begint een babbeltje. Bij het betalen van zijn eten zegt hij tegen de serveerster dat ze mijn eten er ook mag bijrekenen. Jah zegt ze, dat zal niet gaan want die meneer daar heeft het al betaald...
Ahh, ok dan zorg ik maar voor haar dessert denkt de man, en haalt een zakje koekjes uit zijn zak. "Hier neem maar!".
Even later neem ik afscheid van hem en ga nog even een praatje maken met de andere man die mijn eten heeft betaald. Het bizarre is dat ze hier echter niks verwachten hoor. Ze zijn gewoon zo.
Vanmorgen las ik in de Maleisische krant iets over een kiosk in Kuala Lumpur (hoofdstad) die daklozen en werklozen aan werk helpt. Het is echter geen succes, er komt niemand op af, en gratis eten aanbieden om mensen te lokken gaat ook niet want aangezien Maleisië zo een gastvrij en vriendelijk land is komen de daklozen niks te kort.
Onvoorstelbaar...

Een beetje van alles

Even de situatie schetsen.

Melaka (zuid westen Maleisië), zes uur ‘s ochtends.

Gewapend met Deet, water, laptop en mijn deken zit ik paraat om de lange nacht rustig te eindigen. Heb al meer gekrabd aan mijn ontelbare muggenbeten die ik vannacht bij heb gekregen, dan geslapen dus ik dacht het maar op te geven en eindelijk nog eens een blogberichtje te schrijven. Weet eigenlijk niet waar te beginnen want aangezien ik momenteel geen internet heb, heb ik geen idee waar ik de vorige keer geëindigd ben.

Zal anders beetje algemeen beginnen met de volgende berichtgeving.

Ik heb mijn reisvibes gevonden! Juist zoals in Zuid-Amerika is het in het begin een beetje zoeken. Je ziet al die immens prachtige dingen maar ten volle kan je er nog niet van genieten. Eerst moet je die draai vinden. En kweet niet waar het was, in het zand van perhentian island, of in de jungle, maar die kleine deugeniet vond het na een maand nog wel eens tijd om tevoorschijn te komen. Ook de rush die je thuis beleeft, het van hier naar der springen, moet je van je af kunnen zetten. Dat is dus ondertussen allemaal in orde gekomen.

Nu vijf minuten later heb ik ondertussen al wat meer slapers uit mijn ogen gewreven, mijn verstand begint in werking te treden en ik meen mij te herinneren dat ik toch wel al een klein berichtje over maleisie geplaatst heb…

Ik zal deze tocht door herinneringen dus beginnen in Cameron Highlands. Een stadje centraal Maleisië helemaal naar mijn hart. Klein, schattig en omringd door natuur. Enkele winkeltjes, paar lekkere restaurantjes, 1bar waar ik btw een heel lekker glaasje witte Argentijnse wijn gedronken heb, en een leuk hostelletje. Just Banos Nele!

Veel heb ik er eigenlijk niet uitgestoken. Heb er twee jongens leren kennen, die redelijk chill waren. En na een dagje in hun gezelschap was ik de kalmte zelf. Rondslenteren, beetje eten, zitten, gewoon veel niks doen eigenlijk. Na twee daagjes van dat hebben we dan wel besloten om toch eens een tochtje door de omgeving te maken. Theeplantages, bloementuin, aardbeituin, honingtuin, tempeltje, … Jaa twas wel plezant. Beesje hier, beesje daar à zie foto’s.

Na Cameron highlands wou ik mijn geluk in Khota Baru gaan zoeken. Maar aangezien het blijkbaar verschrikkelijk moeilijk was om transport naar daar te vinden, ben ik maar gekraakt voor de overtuigingskracht van het hostelpersoneel en ben ik naar perhentian islands getrokken. Inderdeed opnieuw een eiland met strand. Khad het wel zo beetje gezien na Thailand, maarja zo af en toe eentje doet niemand kwaad zeker.

De perhentian islands bevinden zich in het noordoosten van Maleisië en bestaan uit een groot en een klein. Ahaa das ni moeilijk, het klein natuurlijk! Na twee daagjes daar te hebben vertoefd ben ik dus nu de trotse eigenaar van een bruin velletje. Ben daar ook even midden in de rimboe terecht gekomen door rararara een afslag te missen. Paar jaartjes geleden had de Lonely Planetmedewerker blijkbaar 15minuutjes getimed op zijn uurwerk om naar de andere kant van het eiland te geraken. Wel blijkbaar (heb ik achteraf gehoord) moet er dus een nieuw pad zijn aangelegd waarmee je er tien minuutjes over doet. Ik natuurlijk totaal niet gezien en omdat er over een jungle gesproken werd ben ik er rats door getrokken waardoor ik er na een uur nog niet was. Kmoet jullie niet vertellen dat ik achteraf een taxiboot terug heb gepakt zeker.

Ok we gaan verder, want denk dat ik sebiet toch nog even ga terugkruipen ze.

Genoeg gerust op het strand, het was tijd voor wat serieus werk. Op dus naar Teman Negara, één van de oudste jungles in de wereld. Met de speedboot van het eiland naar Khota Besar, dan met de bus naar Khota Bharu. Op die bus een fransman leren kennen (die btw nu zalig ligt te slapen en precies helemaal niet bewust is van al die stekende beesten rond hem) en met hem de jungletrein genomen naar Teman Negara. Geen misse jongen, tis dan ook geen echte fransman want hij woont al de helft van zijn leven in Australië en Canada. Juist het Frans praten met andere soortgenoten kan hij toch niet afleren. Of ik er nu bijzit of er zit vijf man rond, hij tettert maar voort. Even ter verduidelijking, uit respect praten de meeste backpackers engels onderling ook al is er een andere gemeenschappelijke taal. Ik ga bijvoorbeeld engels praten met Nederlanders zodat iedereen het verstaat. (verkies ook engels want anders moet ik AN praten J )

Hij zag het dan ook helemaal zitten om op ons eentje de teman negara jungle in te trekken zodat we wilde beesten zouden tegenkomen. Hij vreesde dat een grote groep met een gids ze zou wegjagen. Kmoet er dan ook weer bij vermelden dat we uiteindelijk uit tijdsgebrek (hij vertrekt op 1september) toch een trek met gids hebben gedaan en dat er maar één was die de hele trek van twee dagen geen second zijn franse tetter heeft gehouden. Jaaaaaaaa daar komen de dieren heus wel op af hoor! J

Jah mensjeslief, tis nu de zesde dag met hem dus eventjes de frustraties lossen J

De jungletrek was leuk. Had volledig de verkeerde schoenen aan- sportschoentjes die constant weggleden in de modder, ben vijf keer gevallen, één broek heeft het niet overleefd, en heb geen oog dicht gedaan in de grot. Maar het was wel een avontuurtje, en het was een heel leuke groep! Veel dieren hebben we niet gezien, maar er was wel constant een zwart schaap aanwezig. Cornell een 34jarige Nederlander heeft het toch gekunnen op helemaal op zijn eentje de hele groep op te fokken. Jah wat wil je na twee sessies mediteren van 21dagen. Je komt van minder zot. Khad het al in de mot van in het begin he. Die man stopte gewoon niet met lachen. Het was precies een verlichte ziel, beschermd door een stralend aura. Toen hij de gids de boot liet stoppen omdat meneer wou zwemmen dachten we nog “jah tzou inderdaad wel deugd doen”. Zijn kuren wouden echter niet stoppen. Na tien minuten wou hij weer zwemmen J Ahja het zorgde allensins voor een hechtere band tussen de andere groepsleden. Wisten we even niet wat te zeggen, roddelden we gewoon over Cornell.

Na de tocht volgde nog een gezellig avondje van leuk gezelschap, gitaren en overprijsde tiger-pinten en toen gingen we weer op weg naar Melaka. Na een dagje bus zijn we hier gisterenavond toegekomen om al van int begin int snotje te hebben dat Melaka een ZALIGE stad is! En zo is de cirkel rond en zijn we terug bij het begin!

Slaapzacht! xxxxxxxxxxx

　

　

　

Van "the Beach" naar "the perfect storm"
Paar daagjes geleden besloot ik om even een boottochtje te maken. Zoals eerder vermeld heb ik niet echt veel zin om al te gaan luieren op de stranden, maar ik wou ze wel eens zien. Zeker Koh Pih Pih scheen de moeite te zijn. Tourtjes zijn meestal niet echt populair bij de backpackers. We proberen meestal alles op eigen houtje te doen, zonder excursies in te lassen. Maarjah je kon onmogelijk al deze eilandjes op je eentje gaan doen, tenzij je natuurlijk een boot én een brevet ter beschikking hebt.
De andere groepsleden bestonden natuurlijk uit families en koppels. Het werd dus eigelijk wel een zielige dag... Zeker toen bleek dat de vegetariers aan een aparte tafel moesten zitten (ik was de enige) :-)
Alles was echter vergeten bij het uitzicht van sommige eilanden. WAWWW! Bij de Mayabeach viel mijn mond letterlijk open . Even ter info, dat is het eiland waar ze de film "The Beach" met Leonardo Dicaprio hebben opgenomen.
Daar kwam ik dan ook een andere backpacker tegen, die in hetzelfde schuitje zat als ik. Ook haar boot was gevuld met families en koppels. Het plaatje was dus perfect.
Smiddags kwamen we echter in een andere film terecht. We hadden de hele ochtend stralend weer gehad, maar voor smiddags hadden de weergoden een ander programma. Een heuse storm, die we met onze speedboot moesten trotseren. We werden van links naar rechts gesmeten, we werden drijfnat, we vlogen door lucht, ... Kortom, het zou de max geweest zijn mocht ik niet zo dringend naar de wc gemoeten hebben :-)

Umhh, dus... umhhh... nee ook niet.. mhmm ... dan maar stilte...
Het bovenstaande zinnetje is wat er door mijn hoofd gaat als ik naast een sextoerist kom te zitten!
Even situeren. Op een avondje in Krabi kwam ik samen met een thaise jongen Nun terecht in een leeg cafeetje. Vriendelijke eigenaars, live music maar geen volk omdat het laagseizoen is. We begonnen dus maar spelletjes te spelen. Eerst vier op een rij, dan Jenga. Dan beetje luisteren naar bandje, toen kwamen er een paar vrienden toe van Nun uit Singapore. Eigen wel nog een leuke avond. Maar toen passeerde er een brede grote man voorbij het café. Hij werd natuurlijk binnengehaald door de verantwoordelijke van dienst aan de deur. "Sit down sir, choose! Here is the drinkkingcard. Sit down!"
Ja natuurlijk kwam hij naast mij zitten. Waarom weet ik niet, want tis niet dat hij echt veel te vertellen had. Het was een duitser, sprak geen woord engels maar wel een woordje thais. Jah ik moet er geen tekeningetje bijmaken he.
Dus normaal begint een gesprekje met van waar ben je, en wat heb je al gezien, en waar ga je naartoe.... Maar wat moest ik aan hem vragen??? Hoeveel heb je er al betaald? Zijn ze beetje goed? Al favorieten? Jahh toch niet he..
Gelukkig werd het probleem dan opgelost, toen er een vuurshow naast mij begon. Met het vuurspektakel in Bolivie nog altijd beetje in mijn achterhoofd heb ik me toen maar beetje verzet.

Guys and there carts
Gisteren in de bus drie engelsmannen leren kennen. Vriendelijke jongens, maar mannekes wat een accent! Elk uur moest ik een pauzeke nemen om weer tot rust te komen, want hun gesprek volgen vroeg heel wat inspanning. S'avonds samen ietske gaan eten, en jah hoor daar kwamen de kaarten weer boven. Op zich geen enkel probleem, maar het zijn altijd nieuwe spelletjes voor mij. Het wordt dan snel eens uitgelegd (in dat accent) en dan wordt er maar verwacht dat ik vlotjes kan meespelen. Aangezien ik daar echt geen krak in ben, brengt dat altijd de nodige spanning met zich mee. Wil natuurlijk niet toegeven dat ik er de nougatbollen van begrijp he.
Btw ik dacht altijd dat belgen een redelijk neutraal imago hebben ten opzichte van buitenlanders. Niet dus, ze hebben mij twee dagen zitten uitlachen met al ons pedofielen...

Penang!
Gisteren toegekomen in Maleisië, en tot nu toe vind ik het hier zalig! Veel minder toeristen, mooi weer! , vriendelijke mensen, een gemakkelijke munteenheid, nog steeds zalig eten, en het beste van al een supercombinatie van stad en natuur. Morgenvroeg dus even een ander hostel zoeken, want op dit moment is mijn kamer niet veel groter dan een luciferdoosje, en dan blijf ik hier wel nog even.
Vandaag even de bus genomen naar de andere kant van de stad. Een vriendelijke Maleisiër heeft me het één en ander uitgelegd op de bus, en voor ik het wist stonden we samen op een verlaten strandje. Het was echt de leukste middag tot nu toe. Een zalig strand, Yan (de maleisier), ik en twee vissers.
Na die middag had ik het wel even gehad met socializen. (heb vandaag drie keer moeten uitleggen waarom ik vegetarier ben...). Had ook enorme hoofdpijn van Yan, want hij spreekt wel engels maar heel stil en hij spreekt zijn woorden niet volledig uit. Na de drie engelsen vroeg dus ook dit weer veel inspanning. Vanavond wou ik gewoon opt gemakske ietske eten met mijn boekske in stilte. Had dat ook uitgelegd aan Yan, en dacht dat hij het begreep. Tot ik hem toevallig weer tegenkwam toen ik aan het eten was. "just one drink?" Jahh denk dat hij wel zag aan mijn gezicht dat het mij niet echt aanstond. :-)
Jahh voor degene die mij beetje kennen... Als ik alleen wil zijn, bedoel ik dus echt alleen zijn he.:-)

Kleine opmerkingetjes:

*Ik vind meestal wel vegetarische gerechten, maar moet soms wel eens een oogje dichtknijpen.” A thai bean salad, without meat or fish??” “Nono no fis no meat”. En wat vind ik dan tussen mijn bonen, garnalen :-)

Tijdens een excursie krijg je als vegetarier ook niet gewoon een omelet voorgeschoteld. Ale smorgens zei de gids wel, vegetarier à dus omelet. Maar mijn vegetarische lunch bestond uit een schotel groentjes, een groene curry met tofu en aubergine, rijst én omelet. Twas echt de verzorgste maaltijd ooit tijdens een excursie.

*Heb een beetje last van hypchondrie. Elke keer als ik mij ietske minder voel denk ik dat ik een tropische ziekte te pakken heb. Beetje duizelig? Zeker Malaria. Muggestek? Twas zeker één me Dengue! Moet wel zeggen dat mijn duur deetspul niet echt goed werkt. Ik smeer mij echt goed in, maar sta toch vol met muggestekken.

*Ben al paar keer serieus in de zak gezet. En aangezien het hier in Zuid-thailand redelijk duur is door het grote aantal toeristen en backpackers is het al een dure week geweest. Maarja het is nog het begin, weet dus nog niet goed wat normale prijzen zijn hier. Enjah lets face it. Ben gewoon beetje naïef ook he J Waar is die Nelsie als ik haar nodig heb!

*Heb al één keer mogen poseren J Op de markt in Bangkok. “kjuus me, can we have picture with joe?”

* je moet hier overal uw schoenen uitdoen, voor je ergens binnengaat. Geeft wel een huiselijk gevoel.

* Het is redelijk frustrerend dat ik met veel lokale mensen niet kan communiceren, dus geef ik iedereen die ik tegen kom gewoon een hallo en een glimlach. Het is zo zalig als je ziet dat die mensen het appreciëren en je belonen met een glimlach terug. En je ziet echt dat ze het menen, hun hele gezicht licht op. Helemaal anders dan in België.

*Ben es benieuwd wat ik allemaal ga tegenkomen bij de grensovergangen. Heb al verschillende keren gevraagd of ik thailand probleemloos terug ga binnengeraken. Maar hun engels is zo beperkt, dat ik ik veel twijfels heb bij hun antwoorden. En als hun engels hier al gebrekkig is, wat zal het dan in laos en cambodja zijn. :)

Sarah, de hondenfluisteraar

En daar kwamen ze aangelopen. Vier lieve hondjes, die vrolijk met elkaar aan het spelen waren op het strand. Aloewel, mhmm toen ze beetje dichter waren, leek het toch niet meer op spelen. Ahh ze waren aan het vechten, ajaa die ene had zelf al beetje bloed aan zijn mond. Mhmm mensen begonnen uit te wijken. Ze gingen van groepje naar groepje, en kwamen uiteindelijk ook bij het mijne (dat op dat moment uit één persoon bestond). Bleef eerst even zitten, want ja ze gingen toch van groepje tot groepje! Mhmm ze leken mijn groepje gelijk wel leuk te vinden.. En zo werd ik op een warme vochtige middag in Krabi, Zuid-Thailand de hondenfluisteraar. Ik ging naar links, de hondjes volgden, ik ging naar rechts, ojaa daar waren ze (nog steeds vechtend).
Ik zag de mensen kijken, ik zag ze denken "ojee wat zou dat blonde backpackertje daar nu doen", ik zag ze zelfs foto's nemen! Niemand kwam te hulp, want ze waren allemaal bang.. Ik eigelijk ook wel enorm ze.. Maar gelukkig bleef ik rustig, want angst tonen of weglopen is niet echt verstandig dunkt me in dergelijke omstandigheden. Had ondertussen ook wel door dat ze niet echt van plan waren om me iets te doen.
Maar na tien minuten rondlopen, wist ik echt niet meer wat te doen. Overal zag ik blikken "kom alstublieft niet naar hier, breng die honden niet naar hier!" Even stilstaan misschien, ahjaa tuurlijk, dat zagen ze als de ideale moment om ook even uit te rusten.
Uiteindelijk kwam er dan toch iemand mij te hulp. Een jongeman kwam vragen of ik ok was. Tjah.. want antwoord je dan??? Was al lang blij dat ik er niet meer alleen voor stond. Heb dan besloten om over te steken. Hondjes deden dat ook, en toen hebben enkele locals hen proberen afleiden waardoor ik snel de benen kon nemen.

Degene die mijn blog al een beetje gevolgd hebben, hebben waarschijnlijk door dat ik soms een beetje bizarre blogverslagen neerschrijf. :-) Heb eigelijk niet echt veel zin om elke dag neer te schrijven wat ik die dag gedaan heb. "Toen nam ik die bus naar daar, en toen heb ik dat gegeten en vervolgens heb ik geslapen". Neej geen zin in, kies liever enkele momentopnames die ik dan beetje gedetailleerd vertel. Hope thats ok for everyone!

Always trust your instinct and never folow an Israeliër!

Dit is hoe het ging: Had mn bagage in mn boomhut gedropt en was op weg om een wandelingetje te maken in het nationaal park. Na een weekje gezelschap had ik wel weer even zin om er op mn eentje op uit te trekken. Dat was natuurlijk buiten een israelisch ventje gerekend. “Can i walk with u?”. En ik was eigelijk echt van plan eerlijk te zijn maar opeens kwam er “sure” uit mijn mond. En even terzijde mocht het een normaal uitziende israelier zijn geweest zou ik er geen probleem mee gehad hebben, maar er was toch iets raars aan ze.

Tijdens ons tocht naar boven had ik toch een beetje een raar gevoel. Enerzijds vroeg ik me af wat nu het veiligst zou zijn. Aangezien er niet echt veel volk op wandel was, was er alleen wandelen nu ook niet echt aanlokkelijk. Maar was er alleen wandelen met dat raar ventje wel veilig? Plus het feit dat hij een pad had gevonden, wat volgens mij helemaal niet de goede weg was. Uiteindelijk kwam het wel goed, want merkte dat raar ventje totaal niet meekon met mijn tempo. Bij elke vijf trappen moest hij stoppen. Na echter een miljoen trappen verder bleek ik dan toch gelijk te hebben, het was niet het goede pad, want het bleek dood te lopen op een brug waar er een verbodsteken aan hing. Tiidens mijn klim naar boven, kwam ik hem na een half uur weer tegen. Meneer de macho probeerde mij nog te overtuigen om hem toch te volgen over de brug. “Ill be ur guide! Trust me”. “I only trust myself, byebye!” antwoordde ik.

Voila, weer een wijze les geleerd.

The Thai way of travelling.

Ok dit bericht wordt praktisch volledig opgedragen aan het boottripje vannacht. Jah twas weer een nieuwe ervaring. Het ging over een ferry, dusjah met de ferry naar Engeland in mijn hoofd dacht ik tenminste een bar tegen te komen en een plaatsje om mijn tanden te poetsen. Hehe groot was mijn verbazing toen ik allemaal matjes zag liggen. In sommige situaties kan dat zalig zijn! Bijvoorbeeld als de boot niet volgeboekt is. Dat was deze keer wel het geval. Veertig mensjes in één ruimte, naast elkaar geperst, is niet zo ideaal. “I feel like a pig” an english women shouded when she saw where she had to sit.

Maar aangezien ik niet kan slapen in een zetel, heb ik vannacht toch ietske beter kunnen slapen dan verwacht

Nu zit ik in het travelagentschap te wachten op de bus die me naar mijn volgende bestemming gaat brengen. Ging normaal naar Pangna om van daaruit naar een nationaal park te gaan. Maar blijkbaar is er een directe weg naar het park.

Ok tbegint hier gewoon grappig te worden e. Ze hebben mij dus al drie keer verhuisd van travelagentschap. Eerste keer met een truck, dan twee keer met een brommerke. Jah ge kunt gij ni veel doen dan volgen e. Ik laat jullie weten of ik er geraakt ben J

Backpacker hier, backpacker daar..

Haaaj!
Mijn tweede bericht komt van Koh Tao. Een klein eiland aan de oostkust van Thailand. Heel toeristisch, dus niet echt aan mijn besteed maar aangezien ik toch naar het zuiden moest dacht ik hier even te stoppen om mss een kleurtje te krijgen. Valt dik int water want de zon komt maar af en toe efkes piepen.
De meeste mensen hier huren een bungalow aan het strand. Was dat ook van plan maar de avond toen ik hier toekwam was ik redelijk moe dus had ik niet echt fut meer om achter een ydillisch bungalowtje met zeezicht te zoeken. Genoegen genomen met een dormroom voor veel lagere prijs. Heb daar ook redelijk veel mensen leren kennen, dus kijk tis nu twee dagen later en zit er nog :-)
Vanmorgen in de douche zat ik te denken dat ik nog moest gaan betalen voor vanavond, maar tegen dat ik mijn tandpasta op mijn tandenborstel had gedaan had ik alweer beslist om toch maar te vertrekken vandaag. Je kunt je hier wel bezig houden met snorkelen en bootuitstapjes enzo. Maar ga zo dingen bewaren voor later.
Impulsieve beslissingen zijn meestal leuk, maar toen bedacht ik dat ik juist een wasje had gedaan en dus al mijn kleren nat waren :-) Die liggen dus nu ergens in de struikjes te drogen.
Vanavond om 21u neem ik dus de ferry naar Surat Thani. Ik kom daar toe rond 5u. Dan is het een uurtje wachten in het busstation tot ik een bus kan nemen naar Pangnga. Twee duitsers uit mijn hostel gaan ook mee.
OK! Denk dat dat het zowat was. Moet nog veel vertellen ze maar ga dat bewaren voor als ik mijn eigen laptopke trug kan gebruiken. Nu ben ik aant betalen, dus ga het kort houden. En moet trug naar het hostel, om iemand zijn wisselgeld trug te geven (heb voor iemand betaald die zijn dagen in de zetel doorbrengt door een zware val met een brommer) en natuurlijk om te checken of mijn ondergoed nog in de struiken hangt. :-)

Baaj!!

Chaotisch Bangkok.

Jajaja gearriveerd in Bangkok, met spuit enal! Travel clinic is blijkbaar wel ni echt up to date op de hoogte. Sinds verschillende jaren mogen ze op het vliegtuig geen medicatie of vaccinaties in hun frigootje leggen.. Tsjah daar zat ik dan met mijn dooske :) Dus mensen, tis maar da je het weet he!
Ging normaal gisteren al op mijn blog schrijven ze. Was hier nog maar twee uur en had al zoveel indrukken op gedaan dat ik het al wou neertypen.

Maar ben toen toevallig nen andere gentenaar tegengekomen, dus een babbelken gedaan in de plaats. Wel grappig, in Zuid-Amerika heb ik mss in het totaal twee belgen tegengekomen, en ben hier een dag en zit al aan den derden gentenaar. De eerste twee waren op de vlieger. Twee onozele dertigers die volgens mij de eerste keer vlogen, want over alles moesten ze iets vragen :) (btw papa, twaren die twee waaraan je een vuurtje hebt gevraagd). Ok Bangkok dan. De hoofdstad van Thailand is gewoon wat je ervan verwacht. Je hebt ogen tekort als je toekomt. En dan vooral als je oversteekt :) Zebrapaden.. mhmm niemand gebruikt ze want ze hebben toch geen nut. Meestal kijk je vijf keer links en rechts, en loop je dan voor je leven de straat over:). Verder is het gewoon één grote chaos, van mensen, verkeer, geuren, ... Het klinkt niet echt positief, maar het is wel enorm indrukwekkend. Het is een zodanige chaos dat het interessant wordt.

Vanmorgen heb ik dan een dokter gezocht die bereid was mij een prikje te geven. Ik moet zeggen, ze waren daar allemaal zeer vriendelijk. Tot nu toe zijn ze hier wel allemaal vriendelijk. Den ene natuurlijk beetje meer dan den andere. En het helpt als je zelf de eerste stap zet. Ze kijken je soms eens stuurs aan, maar wanneer je naar hen glimlacht krijg je al hun tanden te zien.

Ik zit nu in een heel goed hostel. Ietske duurder, maar het is dan ook bangkok. En het is zijn prijs waard. Heel proper, warme douches, airco ( had vannacht echt mijn deken nodig!).

Zit een beetje aan de rand van het centrum. Gelukkig, want ben vanmiddag is door Ko San Road gelopen "de backpackersbuurt". Man man wat was me dat.. Just den dijk van Blankenberg, en ze zijn er daar ook op gekleed ze. Natuurlijk is het een geruststellend gevoel, wetend dat er hier zoveel backpackers zijn. Maar ga blij zijn in de volgende steden dat er wat minder zijn. Khou mij hier ook zo wat in om de weg te vragen om elke hoek (tlukt wel ze Nelsie :-)), want jah volgens mij worden de mensen hier om de vijf minuten lastig gevallen. "Jah weer ene die iets ni weet zijn".

Vanmiddag heb ik Grand Palace bezocht, dé trekpleister van Bangkok. En idd, twas de moeite. Daarna teruggekeerd met de fietstaxi. Een goedkope en snellere manier, want de bussen hier gaan niet vooruit door het enorme verkeer en de airbus en metro rijden enkel in het andere gedeelte van de stad (daar waar het minst te zien is, huh??)

Alé, ben der mee weg, want heb een afspraak voor mijn nieuwe tatoeage!!!

Zoals jullie waarschijnlijk kunnen afleiden, alles gaat hier toppie ze. Zie het helemaal zitten!

La gorn krup!