Van "the Beach" naar "the perfect storm"
Paar daagjes geleden besloot ik om even een boottochtje te maken. Zoals eerder vermeld heb ik niet echt veel zin om al te gaan luieren op de stranden, maar ik wou ze wel eens zien. Zeker Koh Pih Pih scheen de moeite te zijn. Tourtjes zijn meestal niet echt populair bij de backpackers. We proberen meestal alles op eigen houtje te doen, zonder excursies in te lassen. Maarjah je kon onmogelijk al deze eilandjes op je eentje gaan doen, tenzij je natuurlijk een boot én een brevet ter beschikking hebt.
De andere groepsleden bestonden natuurlijk uit families en koppels. Het werd dus eigelijk wel een zielige dag... Zeker toen bleek dat de vegetariers aan een aparte tafel moesten zitten (ik was de enige) :-)
Alles was echter vergeten bij het uitzicht van sommige eilanden. WAWWW! Bij de Mayabeach viel mijn mond letterlijk open . Even ter info, dat is het eiland waar ze de film "The Beach" met Leonardo Dicaprio hebben opgenomen.
Daar kwam ik dan ook een andere backpacker tegen, die in hetzelfde schuitje zat als ik. Ook haar boot was gevuld met families en koppels. Het plaatje was dus perfect.
Smiddags kwamen we echter in een andere film terecht. We hadden de hele ochtend stralend weer gehad, maar voor smiddags hadden de weergoden een ander programma. Een heuse storm, die we met onze speedboot moesten trotseren. We werden van links naar rechts gesmeten, we werden drijfnat, we vlogen door lucht, ... Kortom, het zou de max geweest zijn mocht ik niet zo dringend naar de wc gemoeten hebben :-)

Umhh, dus... umhhh... nee ook niet.. mhmm ... dan maar stilte...
Het bovenstaande zinnetje is wat er door mijn hoofd gaat als ik naast een sextoerist kom te zitten!
Even situeren. Op een avondje in Krabi kwam ik samen met een thaise jongen Nun terecht in een leeg cafeetje. Vriendelijke eigenaars, live music maar geen volk omdat het laagseizoen is. We begonnen dus maar spelletjes te spelen. Eerst vier op een rij, dan Jenga. Dan beetje luisteren naar bandje, toen kwamen er een paar vrienden toe van Nun uit Singapore. Eigen wel nog een leuke avond. Maar toen passeerde er een brede grote man voorbij het café. Hij werd natuurlijk binnengehaald door de verantwoordelijke van dienst aan de deur. "Sit down sir, choose! Here is the drinkkingcard. Sit down!"
Ja natuurlijk kwam hij naast mij zitten. Waarom weet ik niet, want tis niet dat hij echt veel te vertellen had. Het was een duitser, sprak geen woord engels maar wel een woordje thais. Jah ik moet er geen tekeningetje bijmaken he.
Dus normaal begint een gesprekje met van waar ben je, en wat heb je al gezien, en waar ga je naartoe.... Maar wat moest ik aan hem vragen??? Hoeveel heb je er al betaald? Zijn ze beetje goed? Al favorieten? Jahh toch niet he..
Gelukkig werd het probleem dan opgelost, toen er een vuurshow naast mij begon. Met het vuurspektakel in Bolivie nog altijd beetje in mijn achterhoofd heb ik me toen maar beetje verzet.

Guys and there carts
Gisteren in de bus drie engelsmannen leren kennen. Vriendelijke jongens, maar mannekes wat een accent! Elk uur moest ik een pauzeke nemen om weer tot rust te komen, want hun gesprek volgen vroeg heel wat inspanning. S'avonds samen ietske gaan eten, en jah hoor daar kwamen de kaarten weer boven. Op zich geen enkel probleem, maar het zijn altijd nieuwe spelletjes voor mij. Het wordt dan snel eens uitgelegd (in dat accent) en dan wordt er maar verwacht dat ik vlotjes kan meespelen. Aangezien ik daar echt geen krak in ben, brengt dat altijd de nodige spanning met zich mee. Wil natuurlijk niet toegeven dat ik er de nougatbollen van begrijp he.
Btw ik dacht altijd dat belgen een redelijk neutraal imago hebben ten opzichte van buitenlanders. Niet dus, ze hebben mij twee dagen zitten uitlachen met al ons pedofielen...

Penang!
Gisteren toegekomen in Maleisië, en tot nu toe vind ik het hier zalig! Veel minder toeristen, mooi weer! , vriendelijke mensen, een gemakkelijke munteenheid, nog steeds zalig eten, en het beste van al een supercombinatie van stad en natuur. Morgenvroeg dus even een ander hostel zoeken, want op dit moment is mijn kamer niet veel groter dan een luciferdoosje, en dan blijf ik hier wel nog even.
Vandaag even de bus genomen naar de andere kant van de stad. Een vriendelijke Maleisiër heeft me het één en ander uitgelegd op de bus, en voor ik het wist stonden we samen op een verlaten strandje. Het was echt de leukste middag tot nu toe. Een zalig strand, Yan (de maleisier), ik en twee vissers.
Na die middag had ik het wel even gehad met socializen. (heb vandaag drie keer moeten uitleggen waarom ik vegetarier ben...). Had ook enorme hoofdpijn van Yan, want hij spreekt wel engels maar heel stil en hij spreekt zijn woorden niet volledig uit. Na de drie engelsen vroeg dus ook dit weer veel inspanning. Vanavond wou ik gewoon opt gemakske ietske eten met mijn boekske in stilte. Had dat ook uitgelegd aan Yan, en dacht dat hij het begreep. Tot ik hem toevallig weer tegenkwam toen ik aan het eten was. "just one drink?" Jahh denk dat hij wel zag aan mijn gezicht dat het mij niet echt aanstond. :-)
Jahh voor degene die mij beetje kennen... Als ik alleen wil zijn, bedoel ik dus echt alleen zijn he.:-)