Dit is hoe het ging: Had mn bagage in mn boomhut gedropt en was op weg om een wandelingetje te maken in het nationaal park. Na een weekje gezelschap had ik wel weer even zin om er op mn eentje op uit te trekken. Dat was natuurlijk buiten een israelisch ventje gerekend. “Can i walk with u?”. En ik was eigelijk echt van plan eerlijk te zijn maar opeens kwam er “sure” uit mijn mond. En even terzijde mocht het een normaal uitziende israelier zijn geweest zou ik er geen probleem mee gehad hebben, maar er was toch iets raars aan ze.
Tijdens ons tocht naar boven had ik toch een beetje een raar gevoel. Enerzijds vroeg ik me af wat nu het veiligst zou zijn. Aangezien er niet echt veel volk op wandel was, was er alleen wandelen nu ook niet echt aanlokkelijk. Maar was er alleen wandelen met dat raar ventje wel veilig? Plus het feit dat hij een pad had gevonden, wat volgens mij helemaal niet de goede weg was. Uiteindelijk kwam het wel goed, want merkte dat raar ventje totaal niet meekon met mijn tempo. Bij elke vijf trappen moest hij stoppen. Na echter een miljoen trappen verder bleek ik dan toch gelijk te hebben, het was niet het goede pad, want het bleek dood te lopen op een brug waar er een verbodsteken aan hing. Tiidens mijn klim naar boven, kwam ik hem na een half uur weer tegen. Meneer de macho probeerde mij nog te overtuigen om hem toch te volgen over de brug. “Ill be ur guide! Trust me”. “I only trust myself, byebye!” antwoordde ik.
Voila, weer een wijze les geleerd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten