Even de situatie schetsen.
Melaka (zuid westen Maleisië), zes uur ‘s ochtends.
Gewapend met Deet, water, laptop en mijn deken zit ik paraat om de lange nacht rustig te eindigen. Heb al meer gekrabd aan mijn ontelbare muggenbeten die ik vannacht bij heb gekregen, dan geslapen dus ik dacht het maar op te geven en eindelijk nog eens een blogberichtje te schrijven. Weet eigenlijk niet waar te beginnen want aangezien ik momenteel geen internet heb, heb ik geen idee waar ik de vorige keer geëindigd ben.
Zal anders beetje algemeen beginnen met de volgende berichtgeving.
Ik heb mijn reisvibes gevonden! Juist zoals in Zuid-Amerika is het in het begin een beetje zoeken. Je ziet al die immens prachtige dingen maar ten volle kan je er nog niet van genieten. Eerst moet je die draai vinden. En kweet niet waar het was, in het zand van perhentian island, of in de jungle, maar die kleine deugeniet vond het na een maand nog wel eens tijd om tevoorschijn te komen. Ook de rush die je thuis beleeft, het van hier naar der springen, moet je van je af kunnen zetten. Dat is dus ondertussen allemaal in orde gekomen.
Nu vijf minuten later heb ik ondertussen al wat meer slapers uit mijn ogen gewreven, mijn verstand begint in werking te treden en ik meen mij te herinneren dat ik toch wel al een klein berichtje over maleisie geplaatst heb…
Ik zal deze tocht door herinneringen dus beginnen in Cameron Highlands. Een stadje centraal Maleisië helemaal naar mijn hart. Klein, schattig en omringd door natuur. Enkele winkeltjes, paar lekkere restaurantjes, 1bar waar ik btw een heel lekker glaasje witte Argentijnse wijn gedronken heb, en een leuk hostelletje. Just Banos Nele!
Veel heb ik er eigenlijk niet uitgestoken. Heb er twee jongens leren kennen, die redelijk chill waren. En na een dagje in hun gezelschap was ik de kalmte zelf. Rondslenteren, beetje eten, zitten, gewoon veel niks doen eigenlijk. Na twee daagjes van dat hebben we dan wel besloten om toch eens een tochtje door de omgeving te maken. Theeplantages, bloementuin, aardbeituin, honingtuin, tempeltje, … Jaa twas wel plezant. Beesje hier, beesje daar à zie foto’s.
Na Cameron highlands wou ik mijn geluk in Khota Baru gaan zoeken. Maar aangezien het blijkbaar verschrikkelijk moeilijk was om transport naar daar te vinden, ben ik maar gekraakt voor de overtuigingskracht van het hostelpersoneel en ben ik naar perhentian islands getrokken. Inderdeed opnieuw een eiland met strand. Khad het wel zo beetje gezien na Thailand, maarja zo af en toe eentje doet niemand kwaad zeker.
De perhentian islands bevinden zich in het noordoosten van Maleisië en bestaan uit een groot en een klein. Ahaa das ni moeilijk, het klein natuurlijk! Na twee daagjes daar te hebben vertoefd ben ik dus nu de trotse eigenaar van een bruin velletje. Ben daar ook even midden in de rimboe terecht gekomen door rararara een afslag te missen. Paar jaartjes geleden had de Lonely Planetmedewerker blijkbaar 15minuutjes getimed op zijn uurwerk om naar de andere kant van het eiland te geraken. Wel blijkbaar (heb ik achteraf gehoord) moet er dus een nieuw pad zijn aangelegd waarmee je er tien minuutjes over doet. Ik natuurlijk totaal niet gezien en omdat er over een jungle gesproken werd ben ik er rats door getrokken waardoor ik er na een uur nog niet was. Kmoet jullie niet vertellen dat ik achteraf een taxiboot terug heb gepakt zeker.
Ok we gaan verder, want denk dat ik sebiet toch nog even ga terugkruipen ze.
Genoeg gerust op het strand, het was tijd voor wat serieus werk. Op dus naar Teman Negara, één van de oudste jungles in de wereld. Met de speedboot van het eiland naar Khota Besar, dan met de bus naar Khota Bharu. Op die bus een fransman leren kennen (die btw nu zalig ligt te slapen en precies helemaal niet bewust is van al die stekende beesten rond hem) en met hem de jungletrein genomen naar Teman Negara. Geen misse jongen, tis dan ook geen echte fransman want hij woont al de helft van zijn leven in Australië en Canada. Juist het Frans praten met andere soortgenoten kan hij toch niet afleren. Of ik er nu bijzit of er zit vijf man rond, hij tettert maar voort. Even ter verduidelijking, uit respect praten de meeste backpackers engels onderling ook al is er een andere gemeenschappelijke taal. Ik ga bijvoorbeeld engels praten met Nederlanders zodat iedereen het verstaat. (verkies ook engels want anders moet ik AN praten J )
Hij zag het dan ook helemaal zitten om op ons eentje de teman negara jungle in te trekken zodat we wilde beesten zouden tegenkomen. Hij vreesde dat een grote groep met een gids ze zou wegjagen. Kmoet er dan ook weer bij vermelden dat we uiteindelijk uit tijdsgebrek (hij vertrekt op 1september) toch een trek met gids hebben gedaan en dat er maar één was die de hele trek van twee dagen geen second zijn franse tetter heeft gehouden. Jaaaaaaaa daar komen de dieren heus wel op af hoor! J
Jah mensjeslief, tis nu de zesde dag met hem dus eventjes de frustraties lossen J
De jungletrek was leuk. Had volledig de verkeerde schoenen aan- sportschoentjes die constant weggleden in de modder, ben vijf keer gevallen, één broek heeft het niet overleefd, en heb geen oog dicht gedaan in de grot. Maar het was wel een avontuurtje, en het was een heel leuke groep! Veel dieren hebben we niet gezien, maar er was wel constant een zwart schaap aanwezig. Cornell een 34jarige Nederlander heeft het toch gekunnen op helemaal op zijn eentje de hele groep op te fokken. Jah wat wil je na twee sessies mediteren van 21dagen. Je komt van minder zot. Khad het al in de mot van in het begin he. Die man stopte gewoon niet met lachen. Het was precies een verlichte ziel, beschermd door een stralend aura. Toen hij de gids de boot liet stoppen omdat meneer wou zwemmen dachten we nog “jah tzou inderdaad wel deugd doen”. Zijn kuren wouden echter niet stoppen. Na tien minuten wou hij weer zwemmen J Ahja het zorgde allensins voor een hechtere band tussen de andere groepsleden. Wisten we even niet wat te zeggen, roddelden we gewoon over Cornell.
Na de tocht volgde nog een gezellig avondje van leuk gezelschap, gitaren en overprijsde tiger-pinten en toen gingen we weer op weg naar Melaka. Na een dagje bus zijn we hier gisterenavond toegekomen om al van int begin int snotje te hebben dat Melaka een ZALIGE stad is! En zo is de cirkel rond en zijn we terug bij het begin!
Slaapzacht! xxxxxxxxxxx
Geen opmerkingen:
Een reactie posten