Om het in de woorden van Nele Ackerman te zeggen: Shittiepittie wat een weekje! Even een testritje in Hanoi (nieuw brommertje heeft versnellingen dus moest dat wel even gewoon worden), een map kopen en even lonely planet lezen (we zijn beiden van het type 'hoe minder voorbereiding hoe beter de rit') en we waren weg!
Van Hanoi richting Sapa, een slordige 750 kilometer.
Wel, Hanoi uitgeraken was al een avontuur op zich. Mannekes toch, wat was me dat. Echt hele straten vol maar vol brommers. En iedereen rijdt volgens een bepaalde hierarchie. Bussen en vrachtwagens kijken naar niemand want zij zijn het sterkst, dan komen de auto's en als laatste natuurlijk de brommers. Maar uiteindelijk kijkt niemand naar elkaar ze. Heb denk ik na een hele week nog niemand achtuit zien kijken( what about de dode hoek????). Iedereen doet maar wat, en de rest moet maar zien dat ze hen ontwijken. Zelfde met de straat oversteken. Niemand wacht tot de kust veilig is, je steekt gewoon over en het verkeer rijdt rond je. Een systeem zoals een ander, maar je moet het wel even gewoon worden.
Hehe en dan te denken dat ik na vijf jaar nog steeds mijn rijbewijs niet heb. Wel ik ben er zeker van mocht meneertje de examinator zien hoe ik hier zo koelbloedig omga met het verkeer dat ik mijn papiertje met een strik errond krijg :)
De eerste twee dagen waren perfect. Zalig weer, fantastische banen en uitzicht, en hotels of stilthouses te vinden savonds. Dag drie was ietske minder.. Ze zijn zo een beetje overal in de bergen de banen aan het vernieuwen. Dat is natuurlijk fantastisch nieuws voor de backpackers volgend jaar maar ietske minder voor ons. Heb soms toch wel een beetje met enorme eitjes in mijn broek gezeten ze. Dan is de baan totaal afgesloten en moet je via een (stijl) bospad naar beneden, of moet je door hopen zand rijden. Dat allemaal natuurlijk terwijl er een bergklif naar je loert twee meter verder. Allemaal goed en wel, maar ik heb toch wel enorm veel hoogtevrees. Zag mezelf constant over die klif vliegen. Zulke dingen vertraagt je natuurlijk een beetje (moest natuurlijk elke keer opnieuw op adem komen;-)) waardoor we niet voor den donker in de stad waren. Uiteindelijk bij locals beland die ons natuurlijk hilarisch vonden.
Volgende dag dan even serieus verkeerd gereden, dankzij onze supermap. Echt een grappig ding, en aan de locals hebben we soms ook niet echt veel. Dan zijn we volgens sommigen bijna aan onze bestemming, om dan vervolgens in het volgende dorpje te horen dan we helemaal de verkeerde kant uitgaan. Sommigen van deze mensjes hebben natuurlijk nog nooit hun dorp verlaten, dus kunnen we niet echt verwachten dat ze ons vlekkeloos de weg kunnen tonen.
Gelukkig weet iedereen wel Sapa zijn, waardoor onze laatste dag zalig was. Een baanconstuctietje links en rechts maar over het algemeen een fantastisch parcour. De laatste twintig kilometer waren wel ijskoud doordat Sapa zo hoog in de bergen ligt, maar toen waren we er eindelijk!!!!! Ochh dat was een zalig moment, want na al die kilometertjes waren we wel beetje moetjes :)
Sapa is een heel gezeliig stadje met veel gezellige restaurantjes, barretjes en marktjes. Maar het is hier ijskoud en het regent veel. Maar aangezien we onze batterij toch opnieuw moeten opladen is het geen probleem om een paar dagen binnen te vertoeven. Filmpjes kijken, internetten en véél eten!! Zo zalig om na een week terug een menukaart te zien, en niet meer met handen en voeten moeten uitleggen wat we willen eten. Kmoet wel zeggen dat ik op sommige momenten vande week zoooo honger had dat het me helemaal niet kon schelen wat we voorgeschoteld kregen.
Overmorgen rijden we verder naar Laos, op naar een volgend avontuur. We heben gelezen dat het niet gemakkelijk is om motorcycles over de grens te krijgen, maar jah we gaan er van uit dat we hier met wat (omkoop)geld ver kunnen komen.
Tambiet!!!
