Loving it...

Phnom Phen, Cambodja.. Waw!!!! Its seriously in the running of becoming my favorit capital!

Btw i hope u dont mind, but im skipping to english again, for several reasons. Its good to practice my english writhing, travellers i meet here can read it aswell and going from english to dutch is quite difficult sometimes.

Lets start at the beginning. So flew to Kuala Lumpur, spent the night at the airport and then flew to Phnom Phen in the morning. It was quite fun actually at the airport. I had eight hours to fill, and its funny how u manage without going crasy. Was even able to sleep for two hours, just on the ground. I'm happy to see that im getting the hang of it, just sleeping where ever i can, considering i used to be a very difficult sleeper.

Arriving in Phnom Phen, i was offcourse really tired, and i was happy to see that everything went very smoothly. Getting a visa, getting a tuktuk to then discover that Phnom Phen was surtenly not what i was expecting. For a country that is so poor, it has hell of a capital! I was feeling really happy in my tuktuk actually this morning.

Its modern, beautifull and it has the allure of a capital but its totaly not that busy. There is a lot of traffic of course, but its not like the other big cities. For example you dont here any beeps, where in other capitals there is a lot of noice pollution.

The people are just lovely. There friendly, but they leave you alone. They do ask if you want a taxi, tuktuk, .. al the time. But it is less agressive. I've been here now a day, and no local has invited them to my table yet, which is a good thing:-)
Offcourse i have to take in consideration, that it is a capital, and these things dont happen that much in capitals. Its more a rural thing. But anyway it is a nice change.

AND!!!!!!!!!!!! There is wine here!!! Ahhhhh I now this sounds a bit alcoholic, but after two monts its a real treat! So went to the supermarket to discover they also sell normal bread and cheese. So thats my dinner for tonight! It is more expensive than to eat in a restaurant. But considering ive been eating two warm meals a day for the last two months, its really nice to have a sandwich again. So Nelsie, i'm having a tapijt-picknick again ;-)

Off to Cambodja!

Morgen begint de reis naar Cambodja! Ben er helemaal klaar voor. Heb de laatste daagjes vooral geluierd, nagedacht, gelezen en geschreven. Heb me eindelijk ook door het geschiedenisdeel van lonely planet geworsteld, en het wordt me beetje bij beetje duidelijker. Heb het bewust niet in het begin gelezen, want toen was het allemaal een beetje chinees eerlijk gezegd. Nu dat ik hier al twee maandjes vertoef begin ik het beter te begrijpen.

Vooral Cambodja heeft een bewogen geschiedenis. Het was oorspronkelijk het centrum van het grote Khmer-rijk. Nadien werd het gekoloniseerd door de Fransen. Toen ze eindelijk verlost waren van hen, werden ze betrokken bij de Vietnamoorlog om uiteindelijk te eindigen met één van de ergste schrikbewinden uit de geschiedenis. De Khmer Rouge heeft ongeveer een 25% van de bevolking vermoord.

Aangezien deze gruwelijkheden nog niet zo lang geleden gebeurd zijn (1975-1979), verwacht ik een bevolking aan te treffen die nog steeds lijdt onder de voorbije gebeurtenissen.

"The country is crippled by a short-term outlook that encourages people to live for today rather then thinking about tomorow, because a short while ago there was no tomorrow..."

Bira, het stadje dat mijn opinie over Sulawesi gered heeft.

Een paar daagjes geleden stond ik s'ochtends dus weer op de luchthaven om opnieuw te horen dat Air Asia pas open ging om 15u, twee uurtjes voor zijn vlucht. Aangezien ik de kans klein inschatte dat ik mijn vlucht kon veranderen naar de vlucht van die dag, heb ik mijn plannen maar gewijzigd.
Even een "kopi"tje" drinken en efkes nadenken. En dan jah soms komt het gewoon uit de lucht gevallen he. Soms krijg je het zomaar in je schoot geworpen. Zat ik daar met de handen in het haar te wroeten waar ik in hemelsnaam naartoe kon gaan, toen een Indonesisch engeltje kwam aangevlogen. "Why u not go to Bira?! Very nice, beach, snorkel, dive, ... Not far!" Ik had nog nooit van Bira gehoord, aangezien er niks van in mijn Lonely Planet staat. Maar zogezegd, zogedaan, hup naar Bira! Zes uurtjes met 12man in een 8personen-minivan, (die chauffeurs hier zijn toch kraks zenne) en ik was in een klein paradijsje. Waarom Lonely Planet Bira niet vernoemt, mij een raadsel hoor! Een prachtig verlaten strand en twee straatjes met enkele guesthouses en winkeltjes. Twee oudere koppels, drie jonge franse advocaten en ik, dat was de toeristische bevolking van Bira. Maar het was allensins leuk om terug even reisverhalen uit te wisselen!

fjfjfj

Zen!

Ok.. adem diep in en uit.. Net zoals je broertje geleerd hebt in Egypte. Zen!! :-) Ohjaa had wel gedacht ze dat het niet allemaal even vlotjes zou verlopen. Na busritje van 12u om zes uur s'ochtends toekomen in Makassar. Beseffen dat de chauffeur voorbij de luchthaven is gereden ookal had ik het gisteren twee keer gezegd dat dat mijn stop was. Taxi terug moeten nemen. Air-Asiakantoor is nog dicht... Ok even vragen "ahh i think ten oclock". Ok nog maar even vragen "ohh i think nine oclock..". Ok om half negen gaan dan de algemene inlichtingen open, "Ahh Air Asia?? No its not open today because they are not flying today, U have to come back tomorow". (btw tot nu toe altijd sterk geweest, maar toen liet ik toch wel een klein traantje ze, maar was zééééker van vermoeidheid hoor!)

Dus nu moet ik gewoon hopen en duimen en wat nog allemaal, dat ik morgenvroeg naar de luchthaven ga, en dat ze terplekke mijn vlucht veranderen naar dezelfde dag s'avonds.. Mjah heb mij dus al ingesteld op nog een dag in deze godvergeten stad. Dacht ja als ik hier dan toch moet blijven, dan neem ik wel een beter hotel ze. Spijtig genoeg is er in de buurt van de luchthaven niks deftigs.. Pfff zit dus weer in een hotel waar ze geen woord engels spreken, en me bij elke vraag uitlachen..

Even tijd dus voor een grappige noot!!! Door gebrek aan beter was ik gisteren begonnen in een helpgids voor mannen (ben nog steeds bezig met "Discover your destiny with the monk who sold his ferrari, maar aangezien dat zware kost is heb ik af en toe nood aan iets luchtigers), waar ik de volgende grapjes vond:

Waarom hebben alle ruimtevluchten een vrouwelijke astronaut aan boord?
Dan is er tenminste iemand die om instructies vraagt als ze in de ruimte verdwaald zijn.

Wat is het verschil tussen een man en ET?
ET belde in elk geval nog naar huis.

Wat is voor een man een zeven-gangenmenu?
Een broodje hamburger en een six-pack.

;-)

Mama Siska

Dus daar ging ik. Met een kleine rugzak, op weg naar de bergen in het noorden van Tana Toraja, op zoek naar betere oorden. TERMINAL BOLU!!! Jaja de tuktukdriver had een wazige blik in zijn ogen, maar ik denk dat hij het wel begreep. Ok volgende uitdaging. BATUTUMONGA!!!! Huh? BATUTUMONGA!! Huhhh???? BATUTUMONGA!!!! aaaaaaaaaaaaaah Batutumonga. Ja wat zei ik??? Hoe dan ook, Na twee uurtjes wachten in de auto tot hij vol was vertrok hij dan eindelijk naar Batutumonga.

Iedereen had me een hotelnaam aanbevolen, maar toen ik daar toekwam was het toch niet echt dat. Groot, onpersoonlijk, onvriendelijk en een ienieminiekamertje. Ik bedankte en liep verder. Een kilometertje of twee verder botste ik op een bord "mama Siska, food and drinks". Jah even checken. En man was dat een goede beslissing!

Mama Siska bleek de liefste en vriendelijkste persoon te zijn die ik tijdens mijn reisje al heb tegengekomen. Een onthaal zoals bij haar kom je nergens tegen. "Ohh im so happy u are here! U want a drink? Ur a very strong girl! Travelling al by urself at your 17!!" Ja, puistjes zijn niet al da, maar het geeft je wel eeuwige jeugd! :-)

En excuseer mij als ik nu even een reclamebureau lijk, maar je kan enkel maar over mama Siska praten in superlatieven. Ze behandelde me als een dochter, ze kookte het lekkerste vegetarische eten ooit, ze was eigelijk best wel interessant voor haar 60jaar, ... Ik heb er echt een super tijd gehad. Samen koken, uitleg krijgen over haar biologisch eten uit haar tuin, en dan samen in haar keukenbungalow op de grond liggen omdat we teveel hadden gegeten.. Zo zagen onze avonden eruit.

Spijtig dat er niet meer volk was daar in het noorden, dan zou ik er wel langer kunnen blijven. Maar na een tijdje wordt het wel een beetje eenzaam. Just mama Siska and me.

Ook spijtig dat erge dingen altijd goede mensen overkomen. Vier jaar geleden is haar guesthouse afgebrand. (btw ik sliep in haar huis). Ze blijft echter enthousiast en positief. Ze is druk bezig met alles opnieuw te bouwen. Het duurt echter een hele tijd want het geld komt maar mondjesmaatjes binnen. Aangezien Nele en ik elk nog 500euro te verdelen hebben van ons Zuid-Amerikaans budget, heb ik besloten om Mama Siska 100euro te geven. Als iemand het verdient, is zij het wel.

Zoals ik al eerder heb vermeld zijn de ceremonies big thing in Tana Toraja. Als vegetariër had ik nu niet echt behoefte om te zien hoe ze dieren slachten dus had Mama Siska ervoor gezorgd dat ik meekon naar een trouw.

Eerlijk gezegd had ik er niet zoveel zin in, maar voor ik het wist zat ik om 8u smorgens in een auto vol indonesiërs die allemaal tot in de puntjes waren opgemaakt, terwijl ik niet eens de tijd had gehad om mijn haar te kammen. (Ik bespaar jullie de details). Ik had weer even een moeilijk momentje toen.. Het bleek een hels ritje te zijn van drie uur, en innerlijke sarah had het moeilijk om tot vijf te tellen.. Ze was eerder aan het schreeuwen. Meneer links: STOP MET UW VIEZE SIGARETTENROOK IN MIJN WEZE TE BLAZEN!!!, Meneer rechts: STOP MET IN MIJN OREN TE ROEPEN!!!, Mevrouw voor me.: STOP MET ALLES NAAR BUITEN TE GOOIEN!! (sigarettenpakjes, kauwgom, flesjes, ..), Chauffeur: ZET DIE STOMME INDONESISCHE MUZIEK ZACHTER!!!

Toen we dan opeens mijn hostel passeerden waar ik voordien verbleef kon ik er niet meer tegen. Dan maar geen trouw, na veel vijven en zessen en uitleggen en tekens doen dat ik er uitwou, lieten ze me gaan. Pfff voila dit is even een gedetailleerd overzichtje van een moeilijk moment. :-)

Nadien was alles weer goed ze. Een scooter gehuurd, terug naar mama Siska gereden, mijn rugzak opgehaald, emotioneel afscheid genomen van mama Siska en terug naar beneden.

Toch een ceremonie

Terug beneden was ik juist op tijd om te zien hoe ze voor mijn hotel een buffalo aan het slachten waren. Blijkbaar was er een ceremonie gaande in de straat. En mochten ze de dieren enkel slachten ok, maar ze laten ze de uren voor hun dood echt lijden. Varkens worden uren op hun zijkant vastgebonden tussen houten pilaren. Ooit al eens dieren horen schreeuwen omdat ze weten dat het einde nabij is? Wel het is geen prettig geluid. De hele dag door waren er nog sporen te zien van de slachting. Honden die bloed van de wegen likten, mannen die sleurden met buffalo-hoofden, ... Brrrr.

That's it!

Sulawesi ik heb er eerlijk gezegd genoeg van. Dus dit is momenteel de volgende uitdaging: Hoe kan ik zo snel mogelijk Sulawesi verlaten? Heb nog even gedacht om verder naar central Sulawesi te trekken, maar de wegen zijn hier zo slecht, dat het 15u is naar de volgende "leuke" plaats. En zie het echt niet zitten om dan volgende week al die busritten opnieuw te doen naar de luchthaven. Aangezien ik de 29ste terug vlieg naar Maleisië om dan naar Cambodja te vliegen, ben ik aan het kijken of ik vroeger naar Maleisië kan vliegen. Van hier kunnen ze dat echter niet regelen, dus moet ik het risico nemen om helemaal terug naar Makassar te rijden(12u) om het daar te bekijken... Maar het is het risico waard. Ik denk dat ik Sulawesi echt een kans gegeven heb, maar het heeft gewoon niet mogen zijn. Vanavond was dan de druppel. Vroeg aan een eetstandje of het vegetarisch was, begonnen ze mij toch niet allemaal uit te lachen zeker!! Zelfde scenario in het supermarktje, mister mister! how are you hahahaha. En dat is het begin van het einde he. Want dan ben ik ook niet meer vriendelijk, en reageer ik het af op mensen die wel vriendelijke bedoelingen hebben.

Dan even op facebook gaan helpt soms wel. Maar natuurlijk besliste facebook op dat moment om moeilijk te doen.. Gelukkig ging hotmail wel, waar ik een lief berichtje van ons Jokeri vond. Dat was dus exact wat ik nodig had!

　

Mijn eerste klein dipje

Jep tis zover! Heb een dipje. Niks echt serieus hoor, gewoon even een paar daagjes waar niet alles even fantastisch is. Had het misschien ook wel verwacht, want het was bijna niet mogelijk om ergens te belanden waar het even fantastisch is als in Sumatra. My god, hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik dat eiland zo mis, terwijl ik nog zoveel mooie plaatsen ga zien.

Het heeft dus allemaal te maken met je referentiekader he. Voor mij is Sulawesi (Tana Toraja) op het moment wat minder, maar voor iemand die mss juist toekomt in Indonesia is het prachtig.
Wel de omgeving hier is inderdaad prachtig, maar de stad zelf is gewoon heel heel druk. Je kan geen vijf meter lopen of van overal wordt er naar je getoet-bussen, auto's, taxi's, scooters, ... Dan overal is het hi mister, how are u, where u from... Jah als je u al niet zo goed voelt, dan is het er soms even over he.

Dan is het ook moeilijk uit te vinden wat iedereen van je verwacht. De jongeren hier vervelen zich te pletter. Jobs zijn blijkbaar moeilijk te vinden want overal zitten ze gewoon te niksen en voor zich uit te staren met een lege blik in hun ogen. Enkelen doen moeite en spelen gidsje.
Tana Toraja is blijkbaar beroemd voor zijn ceremonies. Het is dan ook redelijk toeristisch, en met toeristisch bedoel ik package toerism. Overal zie je busjes vol oudere mensen en in elk restaurant is er wel een groepje te vinden.
Mijn eerste avond hier werd ik al bedolven onder de uitnodigingen, en dat terwijl ik enkel ietsje wou eten en daarna in mijn bed kruipen want had een lastige busreis van 12u achter de rug. Ah ok morgen zeggen ze dan. Dan staan ze aan mijn hotel smorgens vroeg... De hele dag door stalken ze je bij wijze van spreken. En dan savonds krijg je berichten dat ze je missen. Ja vreet professioneel wel ze. Heb dus vanavond tussen de soep en de patatten beslist dat ik er genoeg van heb. Tana Toraja, tkan mss heel mooi zijn, en mss dat ik wel prachtige ceremonies zal missen. Maar het is niet de plaats voor mij. Ergens in het noorden is er een stadje Batutumonga, dat hopelijk beetje rustiger is, dus dat is de volgende bestemming! Het is dus mogelijk dat ik de komende paar dagen geen internet zal hebben!! ;-)

Even een bedenkingetje

Situatieschets: zittend voor de moskee in Medan terwijl de moëddzin juist zijn gebeden begint te zingen.

Ben nu al een goede maand aan het reizen in landen waar de Islam sterk vertegenwoordigd is. Hier ervaar je dat geloof natuurlijk helemaal anders dan thuis. Ik moet opletten hoe ik het verwoord, maar bij ons heeft de Islam soms toch meer een negatieve connotatie. We associeren het maar al te vaak met desintegratie, problemen en soms zelfs extremisme. Aangezien ons geloof alsmaar meer verdwijnt, denk ik dat het ook begrijpelijk is dat we het soms moeilijk hebben om een sterke godsdient vol regels als de Islam te begrijpen.

Versta me niet verkeerd, ik sta niet op het punt om me te bekeren :-) maar ik begin het wel meer te begrijpen. Het samenhorigheidsgevoel, de hoofddoek, het samen bidden, samen eten voor en na zonsondergang tijdens ramadan, de gebeden van de moëddzin weerklinkend door de hele stad, de moskee als centraal punt, ...

En ok, er zijn extremisten in alles, maar in het algemeen, staan ze wel open voor andere overtuigingen en geloven. Kijk maar hoe ze in Maleisië zonder problemen samen leven met Chinezen en Indiërs, hoe ze in Indonesië zonder problemen (in de meeste steden) eten en drinken serveren aan toeristen tijdens ramadan, hoe gastvrij ze zijn ten opzichte van ons, ...

Het onderwerp stond natuurlijk al meerdere malen ter discussie rond de tafel der backpackers. Het is ook enorm afhankelijk van de plaats waar je bent. Sommige steden zoals Dumai in Indonesië loopt vol zombies tijdens de dag omdat ze zo streng zijn voor zichzelf, in andere steden nijpen ze wel eens een oogje dicht-vooral roken kunnen ze moeilijk laten. Er is ook veel sprake van sociale controle. In vele gevallen is er geen sprake van persoonlijke keuze. Je wordt er gewoon in geboren. Je bent moslim en het maakt niet uit wat je zelf denkt, je doet mee aan de ramadan. Ik leerde een zweeds meisje kennen die een vriend had in Maleisië. Eten bestellen voor haar vriend ging niet, want ze hadden het allemaal wel door.

Enjah ze vasten om hun lichaam en geest te reinigen en uit solidariteit voor de armen, maar s'avonds is het wel feest en proppen ze zichzelf vol. Dus heeft het dan echt wel nut? Is een maand detoxation en sober eten dan niet logischer?

Ochja, het fijne weet ik er ook nog niet echt van. Wou jullie gewoon even een bedenkingetje geven. En geen zorgen, nu stop ik over de ramadan. Ben er gelijk wel onder de indruk van, want kan er blijkbaar niet over zwijgen.

En nu heb ik het enkel over de Islam, wacht tot ik me verdiep in het boedhisme en hindoeïsme :-)

Byebye..

Je leert hier zoveel mensen kennen. En elke keer opnieuw moet je afscheid nemen. Je weet dat op voorhand dus je creëert een soort beschermingsmechanisme. Je probeert je niet te veel te hechten.
Soms zijn het losse contacten, mensen met wie je gewoon een leuke babbel had, dan is afscheid nemen niet zo erg. Soms gaan de contacten iets dieper, zoals met Morgan en Bianca. Afscheid nemen is dan moeilijker. Maar als je beiden van Europa bent is het toch cava want als je elkaar echt opnieuw wilt zien, dan is het zeker mogelijk. Het is anders als je locals wat beter leert kennen.

Vanmorgen afscheid genomen van de gidsen. En het deed me echt iets, omdat ik bijna zeker weet dat ik hen nooit meer terug zie. En dan vragen ze wanneer ik terug kom... Kmoet zeggen dat ik wel al aan het denken was hoor "mss kan ik aan het einde nog eens terug komen.." Maar dat is dan weer een vlucht heen en terug...
En het is tegelijkertijd afscheid nemen van Sumatra, want morgen vlieg ik naar Sulawesi. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik het even moeilijk had. Thailand en Maleisië verlaten was geen probleem. Ik had het daar wel gezien. Maar Sumatra...

Huwelijksreis naar Sumatra!

Pas 23 en ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik al op heel mooie plaatsen geweest ben, maar Sumatra spant de kroon toch wel. Heb er eigelijk geen woorden voor. Als er iets is dat ik jullie ooit zou aanraden dan is het toch wel de route die ik zojuist heb afgelegd. Bukittinggi-Lake Maniljau-Lake Toba-Bukit Lawang.

Ok, er gebeurt af en toe wel eens een natuurrampje op dit eiland, maar waarom er niet meer packbackers richting Sumatra komen versta ik niet. Niet dat ik dat wil, want dat maakt juist deel uit van zijn charme. Jaja, als het aan mij ligt kom ik misschien wel eens terug voor mijn huwelijksreis (als dat er ooit van komt:-))

Chilling at Lake Toba

Lake Toba was gewoon heel erg relaxt. (woordje die ik overgenomen heb van de Nederlanders, als ik hier backpackers tegenkom, is het negen van de tien keren een keeskop) Aangezien er niet zoveel backpackers waren vormden we al snel een groepje: Duitse Anja, Nederlandse Bianca en Datchiau, Engelse Richard, Chileense Gabriella en Schotse Linden en Phete. Met Anja heb ik voor de eerste keer een scooter gehuurd. Zalig! Het geeft je zo een enorm vrij gevoel. Je rijdt gewoon naar waar je wilt, je stopt wanneer je wilt. Het is goedkoop en met een scooter rijden is gewoon plezant. Smaakt dus zeker naar meer!

Inmiddels is de Ramadan gedaan. Dat zorgde wel een beetje voor onvoorziene reisproblemen. Al de hostels in Lake Toba zaten vol, en er waren geen busplaatsen meer naar Bukittinggi. Voor mij geen probleem want ik ging richting Bukit Lawang, maar sommige backpackers zaten toch een beetje met de handen in het haar.

Met de luxe-auto naar Bukit Lawang

Aangezien ons Bianca op vakantie is let ze niet echt op haar geld. Ik ben daar ook niet echt een natuurtalent in, met het gevolg dat Bukit Lawang redelijk luxe was. Het begon al bij de rit naar daar. In plaats van de local bus eventjes een toeristenbusje genomen aka luxe auto met airco en véél plaats! In Medang stapten de helft eruit, met het gevolg dat we de hele auto voor ons hadden(Biance, ik en Engelse Angie). Had compassie met de driver want de arme ziel heeft drie uur naar meidenpraat moeten luisteren. Het was wel een leuke afwisseling aangezien ik tot nu toe meestal jongens heb leren kennen. Met hen spreek je nu eenmaal niet over scheermesjes en chocoladevreetbuien bij liefdesverdriet.

Bukit Lawang is een klein dorpje omgeven door de jungle. So me like big time! Echt supermooi. Het hele dorp ligt rond de rivier, en overal zie je aapjes. Je denkt voordurend dat het aan het donderen is, maar eigelijk feitelijk zijn het gewoon apengevechten op het dak. In de jungle zijn er Oerang Oetans te spotten, dus dat is dan ook meteen de hoofdactiviteit van Bukit Lawang. We hebben een twee dagen-één nacht tochtje gemaakt door de jungle. Na een half uurtje stappen kwamen we al een harige soortgenoot tegen. Echt grappig! Hij zat helemaal vanboven in een boom, maar toen hij ons zag kwam hij onmiddelijk naar beneden om te poseren. Even links, rechts, stretchen, dan terug naar boven, nog eens draaien, hup links, rechts, en doeiii daar ging hij weer. We hebben echt geluk gehad want we hebben er heel veel gezien. Misschien zelf iets te veel van tgoeie. Wantjah elke keer moet je natuurlijk weer stoppen, ale hup al de fototoestellen uit de zak, gidsen nemen effe de tijd om een joint aka jungleflower te rollen, en voor je het weet sta je een half uur stil. Persoonlijk vind ik dat redelijk lastig tijdens een trek. Ik loop liever goed door op een behoorlijk tempo. Dit keer was het wel anders, want de gids liep door de jungle net zoals hij door zijn tuin zou lopen. Smiddags was het gelukkig wel anders aangezien de groep werd gesplitst in een lange tocht en korte tocht. De volgende dag idem dito, dus toen was het niveau ietsje hoger. Er was ook geen pad meer zien, dus het was echt klauteren en soms meer rotsklimmen dan hiken. Kortom een zeer leuke trek!

Nu zijn al de anderen vertrokken, en geniet ik terug van een beetje rust. Echt alleen ben je hier echter nooit want de locals zijn supervriendelijk. Iedereen begint vlotjes een gesprekje en aangezien er niet veel backpackers zijn kent iedereen hier mijn naam. Echt bizar soms. Loop ik even van mijn bungalowtje naar een winkeltje en roepen er drie locals die ik nog nooit gezien heb "hi Sarah! ".

S'avonds regent, dondert en bliksemt het hier wel immens. Twee dagen geleden was er s'avonds even paniek. Blijkbaar had Mina (een oerang oetan) haar pijn gedaan. De ranger had gezien dat ze aan het bloeden was. Niemand wist wat er gebeurd was. Had iemand haar opzettelijk pijn gedaan? Had ze gevochten met andere aapjes?

Voor je het wist zag je een hele vloot groene regenjassen passeren. De gidsen op pad door de gietende regen om Mina te gaan redden. Echt mooi om te zien hoor. Even een stop inlassen toen ze ons zagen om ons zaklampen te lenen en hup weg waren ze. Twee uur later hadden ze wel een klein probleempje. In het begin van de avond was het geen probleem om de rivier over te steken (had het smiddags ook gedaan, gewoon kwestie van véél evenwicht), maar omdat het de hele avond al aan het regenen was was de rivier beetje dieper geworden met een helse stroming. Ochjaa het zijn junglegidsen voor iets he. En hupla, gietende regen-geen licht behalve de zaklampjes-met kleren aan- bereikten ze mooi zwemmend de overkant.

Gisteren had ik dan even een kleine tegenslag. Het was weer aan het stortregenen, en de elektriciteit was uitgevallen. Twas voor heel de avond en aangezien de gids nog steeds mijn zaklamp had, zag ik dus geen steek voor ogen. Gelukkig hadden ze in een restaurantje verderop een generator dus geen probleem voor beetje eten te vinden. Twas maar nadien.. Hehe zonder paraplu (was ik natuulijk vergeten) met mijn lange rok door de modder en plassen, strompelend naar mijn bungalow. Zag niks, dus ook niet de grote put voor mij. Ochjaa twas allensins geen rivier die ik moest oversteken :-)

Sumatra

Bukittinggi en de vier backpackers

Bukittinggi was zalig! Leuk dorpje waar iedereen elkaar kent, en het heel gemakkelijk is om mensen te leren kennen. Het hele dorp telde misschien vier jonge backpackers dus het duurde niet lang voor we elkaar tegenkwamen. Na een paar flesjes Bintang (het locale bier) rijpte dus het idee om de volgende dag samen naar Lake Maniljau te rijden met de scooter. Zo gezegd zo gedaan. Volgende dag stonden er al drie paraat om 9u en rond 9u15 kwam dan ook den vierden af. (die hadden we de vorige avond een academisch kwartiertje gegund omdat hij heel slecht uit zijn bed kan).
De weg naar Lake Maniljau was prachtig! Ik heb er geen foto's van, want wou geen gezicht verliezen tov de anderen, door elke vijf minuten een stop in te lassen voor foto's, maar geloof me, het was iel schuun! Jah nog zo iets van met hollanders op te trekken. Dan besef je toch wel hoe gereserveerd wij kunnen zijn. Ik ben nu eenmaal niet het type om te staan uit te schreeuwen hoe mooi iets is. Dan staan we daar vanboven met een schitterend zicht op het meer, zegt iedereen hoe prachtig het is, en dan zeg ik "jah tis wel mooi". Alé ik vind het ook wel prachtig he! Maar kan het gewoon niet zo goed verwoorden zoals de nederlanders, engelsen en amerikanen. "SOOOOOOOOOOOO AMAAAAAAAAAASING!!!!!!!!!! Dusjah dat werd de vaste lol e. Sindsdien elke keer we op een mooi plekje stonden, zei iedereen dat het wel redelijk was. :-)

We waren de enigste vier toeristen/backpackers rond het meer, dus we hadden het hele strand voor onszelf. En het was daar zo stil!!! Het enigste wat je hoorde, waren de geluiden van de natuur. En natuurlijk af en toe de moëddzin die aan zijn gebeden begon.
Dat zijn de plaatsen die ik zoek tijdens mijn aziatisch reisje. Ik wil niet ergens helemaal alleen belanden. Maar gewoon een klein groepje backpackers omgeven door locals en prachtige natuur die niet is aangepast aan het toerisme. Dat is het gewoon!

De locale dorpsgek

Blijkbaar hebben ze overal ene zitten. Aan lake Maniljau hebben we ons savonds vooral beziggehouden met hem te observeren. Overdag hield hij zich bezig met het strand te vegen (totaal overbodig) en svonds werd hij gewoon ongeloofelijk stoned! Echt de man leek zo gelukkig!
In Bukittinggi loopt er echter ook zo eentje rond. De laatste dag daar ging ik opt gemakje beetje administratie doen. Vliegtickets boeken, postkantoortje doen, ... Ik kwam hem tegen toen ik aan het zwoegen was met de vliegtickets. Hij begon een praatje en voor ik het wist had ik een compagnon voor de dag. Hij hielp me met de vliegtickets, postkantoor, doos vinden, plakband vinden, busticket, vervoer naar postkantoor en bus. Allemaal gratis... Echt zo bizar hier. Hij had gewoon niet veel beter te doen, dusjah dan maar een backpackertje helpen zeker? En mensen vertrouwen elkaar allemaal zo he. Echt mooi om te zien. Als je gaat eten schrijven ze niks op, achteraf zeg je hen gewoon wat je gegeten en gedronken hebt. Dus dat vertrouwen moet je ook in hen leren hebben. Bijvoorbeeld met het busticket. "De Dorpsgek" ging het halen voor me, maar ik moest hem wel 250 000 rupiah geven. (ik kon toen niet mee want had nog anderen dingen te doen voor vertrek, dus ging hij het wel voor me halen). Toen heb ik wel even getwijfeld.. Maar uiteindelijk vertrouw ik ze liever, enjah dan wordt ik uiteindelijk wel één keer in de zak gezet, dan ze allemaal te wantrouwen. Want tot nu toe is dat allemaal niet nodig.

Lake Toba- Tuktuk

Juiste zelfde toen ik hier toekwam na een busritje van 18uur. Onmiddelijk een local tegen gekomen die een reisbureau heeft. Moest nog steeds een vliegticket boeken, dus voila meneer neemt me mee naar zijn bureau (gratis vervoer) waar hij zonder commissie (hebhet gecheckt) het ticket boekt. Ok het nam wel twee uur in beslag maar soit dat neem je erbij. Drie uur wachten voor een lunch is hier btw ook geen uitzondering :-)
Daarna nemen we samen de ferry naar Samosir. Toont hij me de beste slaapplaats (toevallig degene die ik ook had gekozen uit de lonely planet), geeft hij me een visitekaartje van een gids in Bujkit Lawang, wat mijn volgende bestemming is. Uiteindelijk blijkt hij ook deel uit te maken van de band die savonds in het hostel speelt. En dan uiteindelijk geeft hij me zijn visitekaartje voor mocht ik marihuana nodig hebben. Meer moet je toch niet hebben he?? :-) Grapje he. Daar blijf ik mooi vanaf hoor, zeker aangezien er hier zware straffen gelden in Zuid-Oost Azië. Het houdt de andere backpackers echter niet tegen.. Kweet ni blijkbaar hoort het toch een beetje samen. Heb er nog niet veel tegengekomen die niet aan drugs doen.

Dus nu ja, nu ben ik weer met mijn gat in de boter gevallen he. Zit op een prachtig eilandje naast Lake Toba. Zit in een superkamer met balkon en uitzicht op het meer voor 6,5euro, de locals hier zijn supervriendelijk. Ok ze komen je na een uurtje vertellen dat ze geen avocado hebben, dus of je iets anders kan eten? Maar dat hoort er hier gewoon bij. Meestal vind ik dat ook helemaal niet erg, tenzij ik erg moe ben of heel veel honger heb :-)

Aangezien Indonesië echt wel heel groot is, en ik hier maar een maandje mag blijven, heb ik wel een beetje op voorhand moeten plannen. Dus ga hier paar daagjes blijven, dan verder naar het noorden naar Bukit Lawang, een rehabilitatieoord van oerang oetangs, om dan op 16september naar Sulawesi te trekken. Ik ging oorspronkelijk naar Bali gaan. Maar ik ben zo aan het genieten van het rustige Sumatra dat ik het echt ni zie zitten om terug naar een toeristische trekpleister te gaan.

VOilaaaaa terug upgedate. Altijd een leuk gevoel!

Aankomst Indonesië

Heb vanmorgen de boot genomen van Melakka naar Dumai in Indonesië. Jaaa dat was wel iets anders dan wat ik tot nu toe gewoon was. Waar waren de toeristen? Heb gewoon geen één gezien! Just me en locals, wat wel leuk zou zijn geweest mochten ze mij niet allemaal zo hebben aangestaard. Echt de mensen moeten hier toch soms wat doen aan hun social skills ze, zo staren kan echt niet :-) De twee locals naast mij bleven maar gesprekjes aanknopen. Aangezien geen van beiden engels sprak was dat niet zo evident. Dan begonnen ze een fotoshoot. Toen ik het na de tiende foto wel gehad had, belde één van hen een vriend op die engels sprak, dus moest ik even met hem babbelen... Pffff Moet echt nog leren hoe ik mensen kan negeren op een vriendelijke manier. :-)

Nu zit ik in een busstation te wachten op de bus naar Bukittinggi. Vijf locals hebben me al dezelfde vragen komen stellen, alle vijf hebben in mijn dagboek zitten neuzen, één ervan heeft zelf in mijn zak gekeken. Tjah maar voor de rest zijn het geen cruxieuzeneuzen ze.

Eten vinden over de middag lukt hier niet, aangezien het Rammadan is. In Maleisië had ik dat probleem niet aangezien er naast Maleiërs ook veel Indiërs en Chinezen wonen. Maar hier is 80% van de bevolking moslim. De Rammadan is dus sterk aanwezig. Het is echter wel mooi om te zien hoor. Paar dagen geleden liepen ik en Morgan door een foodcourt rond 18u, en iedereen zat klaar met eten en drinken, te wachten tot het tijdstip waarop ze mogen beginnen. Het zorgt allensins voor een hecht groepsgevoel.

Vervolg:

Nu zijn we dus de volgende dag en vervolledig ik mijn reisverslagje.

De bus was paar uurtjes in retard dus er zat niks anders op dan wachten in het station. Gelukkig heb ik me kunnen bezig houden met Aldi en Faldi (geen zever:-)). Twee lieve broertjes van 5 en 8. We hebben gevoetbald, foto's getrokken, met ballonnen gespeeld. Jaa twas wel nog tof. Toen was het uiteindelijk tijd om te vertrekken en de minibus werd volgestampt. Niemand sprak engels, er was met moeite plaats om te bewegen, ik zat in het midden wat betekent dat ik enkel kaarsrecht kon zitten en de wegen hier zijn verschrikkelijk. Dusjah al de ingriënten voor een horrorreis van 11uur.

Maar uiteindelijk lukt het wel om je erover te zetten. Een mooie zonsondergang en een lief kinderhandje op je schouder is soms voldoende. En wij zijn ook gewoon verwend he. Voor de locals is dit een doodnormale manier van reizen. Op een bepaald moment moest er zelf een computer bij in de bus. De familie van vier bleef dus over met twee zetels. Heb uiteindelijk aangeboden om Aldi op mijn schoot te nemen.

Savonds en snachts aten we nasi goreng in nachtsrestaurantjes. Dat houdt in dat je je neerzet en het personeel vult je tafel met rijst, groenten, vis, vlees, ... Je pakt wat je wilt en achteraf kijken ze hoeveel je moet betalen. Had dat nog nooit meegemaakt, het is iets typisch Indonesisch. Maar het was zo gezellig! En één van ons gezelschap had blijkbaar door dat ik vegetarisch was dus had hij extra groenten besteld. Achteraf heeft hij ook mijn eten betaald. Alweer! Toen we uiteindelijk toekwamen in Bukittinggi stelde hij ook voor dat ik bij hem bleef slapen in plaats van nog een hotel te zoeken (het was 5u smorgens) . Ik denk wel dat hij het gewoon vriendelijk bedoelde, maar aangezien je nooit weet ben ik maar naar een hotel gegaan. Zalig, eindelijk slapen. Maar dan het grappigste van al. Naast mijn hotel is dus een moskee, waar de moëddzin om 5u smorgens begint te zingen voor een uurtje. Begin van de Ramadandag! Voila kijk hij is weer bezig zie nu, want tis 18u, einde van de Ramadandag.

Na drie uurtjes slapen werd ik vanmorgen wakker. Ik was nog maar vijf minuutjes op weg of ik werd al tegengehouden door een leerkracht engels, of ik niet een beetje engels wou praten met zijn studenten. Ja na een gesprekje van een half uur volgde natuurlijk weer de nodige fotoshoot en dan wouden ze ook allemaal mijn facebook.

Opeens zag ik de meisjes allemaal dezelfde kant opkijken. Mhm wat?? Ahhaaa een andere backpacker. "Oeee handsome handsome!". Ja ik zag mijn kans en moedigde hen aan om tegen hem te gaan praten en van hem foto's te trekken. :-)

Na het reisje vannacht gunde ik mezelf vandaag dus een rustdagje. Heb gewoon een hele dag in een cafeetje gezeten, met de "handsome" backpacker en paar locals. Jaja getting the hang of it, just doing nothing once and a while.

Maar morgen vlieg ik er terug in hoor!

De boze man.

Situatieschets: Sarah komt om 21u de slaapkamer binnen(20bedden). Ze ziet niks dus ze doet het licht aan. Er ligt één oudere man te slapen, maar ja kom, tis 21u. Echt nog geen uur om het licht al uit te doen. Ik ga mijn tanden poetsen en als ik de kamer terug binnen kom, is het licht weer uit. Ik was van plan om mijn zak te maken(vertrek smorgensvroeg) en nog wat te schrijven en te lezen. Heb het even in het donker geprobeerd, want die persoon wil echter slapen. Maar dan denk ik van "ja zeg, draag je slaapmasker dan he. Sebiet gaan er nog mensen de kamer binnenkomen en die gaan ook licht willen dus kan ik het evengoed al weer aan doen".

Vijf minuten later komen er anderen de kamer binnen, en beginnen te praten, in te pakken, lezen, ... Dingen die je doet in een dormroom rond 21u30. Ik zie dat de slaper gefrustreerd recht op in bed zit en me boos aankijkt.

Oejoej ik voel onweer... Even later komt hij naar mijn bed om mij nu nog nen preek te geven he. Amaaj ze. En wat denk ik wel, van dat licht aan te doen. En hij was aant slapen, en we waren alleen en wie ben ik wel om te beslissen dat 21u veel te vroeg is om het licht al uit te doen. Blablabla. Eerst probeer ik het hem nog rustig uit te leggen dat het zo gewoon niet gaat in hostels. Wie vroeg gaat gaan slapen draagt zijn slaapmasker. Maar je kan toch niet verwachten dat al de andere personen in het donker gaan zitten omdat één iemand wil slapen?? Maar meneer wil het niet begrijpen, en blijft maar van zijn neus maken. En dan wordt ik ook kwaad he, wie denkt hij eigelijk wel dat hij is om zo van zijn oren te maken terwijl iedereen er bij zit. Ohh ma het deed eigelijk wel vree deugd ze! Zo eens goed roepen tegen iemand, als je toch weet dat je gelijk hebt (want al de anderen gaven mij 100% gelijk) en gingen me eigelijk wel steunen in de discussie tot ze zagen dat ik het best alleen aankon.

Tbeste van al, nadat hij trug ging slapen, begonnen twee meisjes recht tegenover hem nu toch te kletsen en te giechelen. Een ander meisje moest elektriciteit hebben, wat natuurlijk just naast zijn bed zit, dan begon er een jongen tegen mij te praten. Soit VEEEEEEEEL LAWAAI EN LICHT DUS!!!