Boekenlijst

Lonely planet southeast asia on a shoestring

Chefs-Tiffanie Darke***

Tully- Paulina Simons**

Thai Girl- Andrew Hicks*****


De onderstroom- Nicci Gerrard**

Als broer en zus- René Appel**

Brick Lane- Monica Ali*


The one who killed my father-Loung Ung*****

Discover your destiny with the monk who sold his Ferrari, the 7stages of self-awakening- Robin Sharma****

Eleven Minutes- Paulo Coelho*****

This book will save your life- A.M Homes*

Marching Powder- Rusty Young

Life of Pi- Yann Martel

The girl in the picture- Denise Chong

Endless Path Buddhism- Diane Sutherland

donderdag 16 december 2010

de laatste daagjes

Was vanmorgen Karolien en Lieven hun China-blog aan het lezen toen ik opeens dacht aan mijn eigen blog… Mhmm hoe zou het daar mee gesteld zijn??
Oejoej oejoejoej heb gewoon nog niks over Laos geschreven..

Ok, dus lang lang geleden kwamen twee brommertjes toe in Laos. De grensventjes in Vietnam wouden enkel 30dollar om ons door te laten en in Laos hadden ze maar 10dollar nodig. Ahaa is Laos dan echt zo goedkoop als ze zeggen???

Paar daagjes later beseften we dat dat dus niet zo is. Laos is zelfs duurder dan Vietnam! Ben er nog altijd niet aan uit hoe dat komt. Maar andere zaken die ons waren verteld over Laos waren ook niet waar. (Waar zitten die leugenaars!) De banen waren een droom, het land is prachtig, de mensen zijn lieverds, … Geen slecht woord over Laos!
En dan kom je toe in Luang Prabang, waar je gewoon niet meer weg wilt. We hebben ons daar dan ook voor tien daagjes gesetteld. Al was het maar voor het eten… Jaja bereid je maar alweer voor voor een weerzien met een goedgevulde Sarah. :)

En toen was het tijd om de laatste 200km te rijden naar Vang Vieng, het party-oord van Laos. De dag dat we gingen vertrekken was het echter aan het stortregenen zodat we ons vertrek moesten uitstellen. Andrew was Luang Prabang redelijk beu, maar ik vond het niet echt meer de moeite om nog te vertrekken omdat mijn vertrek toch naderde. En ik liep de laatste dagen zo triestig door het idee dat we binnenkort afscheid moeten nemen dat ik dacht dat we het mss beter achter de rug konden hebben.
Na veel tranen en lieve woordjes liet het ene brommetje het andere dus achter.. Het verlaten brommertje had echter zoveel verdriet dat ze een uur later een busticket is gaan kopen naar Vang Vieng.

En voila hier zijn we terug samen in Vang Vieng, omringd door nen helen hoop zatte twintig-jarigen. Ochja niet dat ze niet voor amusement zorgen ze.

En Andrew heeft juist impulsief beslist dat hij den 21sten ook naar huis vertrekt! Niet dat dat echt een supergroot verschil maakt, maar toch. Kmoet dan thuis allensins geen party-foto's van hem bekijken.

Plus tfeit dat ik mij trug toppie voel! Dus het einde van mijn tripje komt helemaal in orde!

Tot binnenkort!