Aankomst Indonesië

Heb vanmorgen de boot genomen van Melakka naar Dumai in Indonesië. Jaaa dat was wel iets anders dan wat ik tot nu toe gewoon was. Waar waren de toeristen? Heb gewoon geen één gezien! Just me en locals, wat wel leuk zou zijn geweest mochten ze mij niet allemaal zo hebben aangestaard. Echt de mensen moeten hier toch soms wat doen aan hun social skills ze, zo staren kan echt niet :-) De twee locals naast mij bleven maar gesprekjes aanknopen. Aangezien geen van beiden engels sprak was dat niet zo evident. Dan begonnen ze een fotoshoot. Toen ik het na de tiende foto wel gehad had, belde één van hen een vriend op die engels sprak, dus moest ik even met hem babbelen... Pffff Moet echt nog leren hoe ik mensen kan negeren op een vriendelijke manier. :-)

Nu zit ik in een busstation te wachten op de bus naar Bukittinggi. Vijf locals hebben me al dezelfde vragen komen stellen, alle vijf hebben in mijn dagboek zitten neuzen, één ervan heeft zelf in mijn zak gekeken. Tjah maar voor de rest zijn het geen cruxieuzeneuzen ze.

Eten vinden over de middag lukt hier niet, aangezien het Rammadan is. In Maleisië had ik dat probleem niet aangezien er naast Maleiërs ook veel Indiërs en Chinezen wonen. Maar hier is 80% van de bevolking moslim. De Rammadan is dus sterk aanwezig. Het is echter wel mooi om te zien hoor. Paar dagen geleden liepen ik en Morgan door een foodcourt rond 18u, en iedereen zat klaar met eten en drinken, te wachten tot het tijdstip waarop ze mogen beginnen. Het zorgt allensins voor een hecht groepsgevoel.

Vervolg:

Nu zijn we dus de volgende dag en vervolledig ik mijn reisverslagje.

De bus was paar uurtjes in retard dus er zat niks anders op dan wachten in het station. Gelukkig heb ik me kunnen bezig houden met Aldi en Faldi (geen zever:-)). Twee lieve broertjes van 5 en 8. We hebben gevoetbald, foto's getrokken, met ballonnen gespeeld. Jaa twas wel nog tof. Toen was het uiteindelijk tijd om te vertrekken en de minibus werd volgestampt. Niemand sprak engels, er was met moeite plaats om te bewegen, ik zat in het midden wat betekent dat ik enkel kaarsrecht kon zitten en de wegen hier zijn verschrikkelijk. Dusjah al de ingriënten voor een horrorreis van 11uur.

Maar uiteindelijk lukt het wel om je erover te zetten. Een mooie zonsondergang en een lief kinderhandje op je schouder is soms voldoende. En wij zijn ook gewoon verwend he. Voor de locals is dit een doodnormale manier van reizen. Op een bepaald moment moest er zelf een computer bij in de bus. De familie van vier bleef dus over met twee zetels. Heb uiteindelijk aangeboden om Aldi op mijn schoot te nemen.

Savonds en snachts aten we nasi goreng in nachtsrestaurantjes. Dat houdt in dat je je neerzet en het personeel vult je tafel met rijst, groenten, vis, vlees, ... Je pakt wat je wilt en achteraf kijken ze hoeveel je moet betalen. Had dat nog nooit meegemaakt, het is iets typisch Indonesisch. Maar het was zo gezellig! En één van ons gezelschap had blijkbaar door dat ik vegetarisch was dus had hij extra groenten besteld. Achteraf heeft hij ook mijn eten betaald. Alweer! Toen we uiteindelijk toekwamen in Bukittinggi stelde hij ook voor dat ik bij hem bleef slapen in plaats van nog een hotel te zoeken (het was 5u smorgens) . Ik denk wel dat hij het gewoon vriendelijk bedoelde, maar aangezien je nooit weet ben ik maar naar een hotel gegaan. Zalig, eindelijk slapen. Maar dan het grappigste van al. Naast mijn hotel is dus een moskee, waar de moëddzin om 5u smorgens begint te zingen voor een uurtje. Begin van de Ramadandag! Voila kijk hij is weer bezig zie nu, want tis 18u, einde van de Ramadandag.

Na drie uurtjes slapen werd ik vanmorgen wakker. Ik was nog maar vijf minuutjes op weg of ik werd al tegengehouden door een leerkracht engels, of ik niet een beetje engels wou praten met zijn studenten. Ja na een gesprekje van een half uur volgde natuurlijk weer de nodige fotoshoot en dan wouden ze ook allemaal mijn facebook.

Opeens zag ik de meisjes allemaal dezelfde kant opkijken. Mhm wat?? Ahhaaa een andere backpacker. "Oeee handsome handsome!". Ja ik zag mijn kans en moedigde hen aan om tegen hem te gaan praten en van hem foto's te trekken. :-)

Na het reisje vannacht gunde ik mezelf vandaag dus een rustdagje. Heb gewoon een hele dag in een cafeetje gezeten, met de "handsome" backpacker en paar locals. Jaja getting the hang of it, just doing nothing once and a while.

Maar morgen vlieg ik er terug in hoor!